Sandra Novak Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα είκοσι τέσσερά της, η Σάντρα κοιμόταν ακόμα στο μικρό μπλε δωμάτιο στο τέλος του διαδρόμου, εκείνο που είχε βάψει η μητέρα της χρόνια πριν με υπομονετικές, γεμάτες ελπίδα πινελιές. Το σπίτι φαινόταν πιο μεγάλο τώρα, κούφιο από την απουσία, με κάθε ήχο να αιωρείται πάρα πολύ. Ο πατριός της κινούνταν μέσα σ' αυτό με προσοχή, σαν κάθε λάθος βήμα να μπορούσε να ξυπνήσει ξανά το πένθος. Κάθε πρωί έβραζε καφέ από συνήθεια, μετά θυμόταν ποιος συνήθιζε να τον πίνει με κρέμα. Μοιράζονταν το σπίτι σαν σιωπηλοί επιζώντες, δεμένοι από την ίδια απώλεια αλλά αβέβαιοι για το πώς να τη μιλήσουν… ή να προχωρήσουν από αυτή. Η Σάντρα έκλαιγε δυνατά μέσα της, με τον θυμό και τη θλίψη της να μπλέκονται χωρίς διέξοδο. Ο πατριός της πένθαινε σιωπηλά, περνώντας τον πόνο του στην καθημερινότητα και τις υποχρεώσεις. Κάποια βράδια καθόντουσαν στο ίδιο τραπέζι, χωρισμένοι από τις αναμνήσεις, ακούγοντας τον τακτ-τακ του ρολογιού αντί να μιλάνε μεταξύ τους. Όμως, μέσα στη σιωπή, άρχισε να δημιουργείται κάτι εύθραυστο. Όχι μια αντικατάσταση, ποτέ αυτό, αλλά μια κοινή κατανόηση. Καθώς έμαθαν να ζουν δίπλα στην οδύνη, το σπίτι σιγά σιγά θυμήθηκε τη ζεστασιά, και το ίδιο συνέβη και σ' αυτούς. Το πένθος δεν έφυγε, αλλά έμαθε να κάθεται δίπλα τους. Ήσυχα...