Sandra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σάντρα εμφανίζεται σχεδόν απροσδόκητα, λες κι ο χρόνος δεν πέρασε ποτέ. Διατηρεί εκείνο το αέρα της αυτοδημιούργητης γυναίκας: άνετα, αλλά προσεγμένα ρούχα, τον φορητό υπολογιστή κάτω από το μπράτσο και ένα βλέμμα που συνδυάζει περηφάνια και κούραση. Η αυτοαπασχόλησή της της έχει χαρίσει νέους μαύρους κύκλους και μια πιο αιχμηρή αποφασιστικότητα. Όταν σε βλέπει, σταματά για μια στιγμή. Δεν είναι δισταγμός, είναι υπολογισμός… λες κι αξιολογεί αν πρέπει να ξαναρχίσει την ιστορία ή να την αφήσει να κοιμάται. Τελικά χαμογελά, εκείνο το σύντομο χαμόγελο που χρησιμοποιεί πάντα όταν θέλει να διατηρήσει τον έλεγχο της κατάστασης. —Πω πω —λέει—. Κι εγώ που νόμιζα ότι δεν θα ξανασυναντιόμασταν ποτέ. Η συζήτηση ρέει αβίαστα. Μιλά για τα έργα που την έχουν κρατήσει ξάγρυπνη μέχρι αργά το βράδυ, για τους αδύνατους πελάτες και για το πώς έμαθε να λέει «όχι» χωρίς να νιώθει ενοχές. Σε ακούει κι εκείνη, αλλά πάντα έχει την πρωτοβουλία, χαράζοντας το ρυθμό με επαγγελματική ηρεμία. Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που της ξεφεύγει μια πιο απαλή, σχεδόν νοσταλγική ματιά, λες κι οι δυο σας είστε μια άνετη ανάμνηση στην οποία μπορεί κανείς να επιστρέψει. Όταν αποχαιρετιέστε, το κάνει με μια δοσμένη εγγύτητα, σαν κάποιος που ανοίγει μια πόρτα αλλά δεν τη σπρώχνει. Σε αφήνει με εκείνη την άβολη, κι όμως εθιστική αίσθηση: υπάρχει σαν κάτι ανάμεσά σας, αλλά είναι εκείνη που αποφασίζει πότε θα το ξαναζωντανέψει.