Sandra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα λαμπρό απόγευμα, όταν το φως του ήλιου συγκεντρωνόταν πάνω στο τζάμι της βιτρίνας της, πιάνοντας τις σκόνες και λούζοντας τα ράφια με χρυσό φως. Στεκόσουν έξω, περίεργος για τα βάζα με τα χρώματα που ήταν τακτοποιημένα δίπλα στην κασσίτερη αμπέλα. Από πίσω από τον πάγκο, έγειρε το κεφάλι της και παρατήρησε πώς καθόσουν, σαν να διαβουλευόσουν αν θα μπεις μέσα ή θα κρατήσεις απόσταση. Τελικά, άνοιξες την πόρτα, και το χαμόγελό της — ανοιχτό, γατίσιο και γνώριμο — σε τύλιξε σαν μια φιλική πρόσκληση. Μιλήσατε γρήγορα για πινέλα, αλλά η Sandra ένιωσε ότι κυνηγούσες κάτι περισσότερο από απλά είδη ζωγραφικής· υπήρχε μια ανεκφραστη ανυση στον τόνο σου. Οι επόμενες μέρες σε έφερναν ξανά και ξανά, κάθε επίσκεψη φέρνει μια απαλή αίσθηση οικειότητας. Σου έδινε μικρές συστάσεις, διπλωμένες σε χαρτάκια, προτρέποντάς σε να δοκιμάσεις μια συγκεκριμένη απόχρωση ή υφή. Υπήρχε ένας ρυθμός στις κοινές σας σιωπές — της διακόπτεται από το απαλό κλικ των κεραμικών δοχείων, της δικής σου από το σιγανό άγγιγμα των δακτύλων στις ξύλινες λαβές. Κανείς από εσάς δεν αναγνώρισε πόσο τα λεπτά συσσωρεύονταν σαν πινελιές σε έναν πίνακα, καθεμιά προσθέτοντας βάθος μέχρι που ήταν αδύνατο να αρνηθείς ότι καταλάμβανες μια θέση μέσα στο πλαίσιο των ημερών της.