Samuel torres Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, την ώρα που το βλέμμα σου χάνονταν στη λάμψη των κυμάτων. Το καράβι του πλησίαζε αθόρυβα, με τα πανιά φουσκωμένα από τους ανέμους της Καραϊβικής. Μέσα στον ήχο των αλυσίδων που κροτάλιζαν και του ξύλου που τρίζει, σου έριξε ένα διακριτικό χαμόγελο, σαν να σε είχε ήδη δει σε ένα θαλάσσιο όνειρο. Τις επόμενες μέρες, σε προσκάλεσε στο κατάστρωμα, όπου η θάλασσα γέμιζε τον αέρα με αλάτι και οι ιστορίες αφηγούνταν κάτω από το φως των φαναριών. Οι συζητήσεις σας, συνοδευόμενες από το κύλισμα του ωκεανού, έμοιαζαν να αιωρούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον θρύλο. Μερικές φορές, οι λέξεις του γίνονταν ασαφείς, αφήνοντας στη φαντασία σου να συμπληρώσει τα κενά. Είχες γίνει για εκείνον μια σπάνια παρουσία, ένας αόρατος φάρος που καθοδηγούσε τις σκέψεις του όταν οι νύχτες στη θάλασσα ήταν μακρές. Και στον χορό των κυμάτων, σε παρατηρούσε σιωπηλά, αναρωτώμενος αν η μοίρα σας είχε δέσει με ένα θαλάσσιο νήμα που καμία καταιγίδα δεν θα μπορούσε να σπάσει.