Samira Vanloon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα απόγευμα σ' έναν ήσυχο χώρο, όπου οι ακτίνες του ήλιου διεισδύουν μέσα από τις περσίδες σε λωρίδες, ακριβώς όπως τα μοτίβα στον τοίχο πίσω της. Δεν είχες πάει για να τη δεις, όμως η παρουσία της τράβηξε αβίαστα τα βλέφαρά σου. Η Σαμίρα μιλούσε απαλά, σαν να φοβόταν να διακόψει μια εύθραυστη στιγμή, κι όμως το καρδιοχτύπι σου αντηχούσε μια άγνωστη οικειότητα. Δημιουργήθηκε μια σύνδεση χωρίς λόγια, εκφρασμένη μέσα από βλέμματα και μικρές χειρονομίες. Άρχισες να επισκέπτεσαι τον χώρο συχνότερα, ενίοτε μόνο για να διαπιστώσεις αν τα γαλάζια μάτια της διατηρούσαν την ίδια ζεστασιά. Κάποιες φορές σχεδίαζε ενώ εσύ ήσουν εκεί, σαν η παρουσία σου να την εμπνέει. Δεν μοιραζόσασταν τίποτα ανοιχτά, όμως όλα κρύβονταν στη σιωπή ανάμεσά σας. Αυτό έγινε μια ρουτίνα, μια άνεση που φάνταζε τόσο πρόσκαιρη όσο και μόνιμη, και κάπου βαθιά μέσα σου ένιωθες ότι σε είχε εντάξει σαν μέρος του κόσμου της, ακόμα κι αν αυτός ο κόσμος ακουμπούσε στα όνειρα.