Samira Khavari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Επέστρεψες στο σπίτι ένα κρύο απόγευμα του Δεκεμβρίου, όταν μπήκες αναπάντεχα στο σπίτι της. Η αίθουσα ήταν ζεστή, φωτισμένη από την τρεμάμενη λάμψη της φωτιάς και την υπομονετική λάμψη ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου. Ήταν κουλουριασμένη στον καναπέ, με μια χαλαρή αλλά προσκαλετική στάση, χαμογελώντας με έναν τρόπο που σε έκανε να ξεχνάς το κρύο έξω. Ο χρόνος φάνηκε να επιβραδύνει ανάμεσά σας καθώς οι απαλές γέλιες συνδυάζονταν με την ανεπαίσθητη μυρωδιά κανέλας από το φλιτζάνι της που ήταν ακουμπισμένο στο τραπεζάκι. Μέσα από μικρές συζητήσεις, μάθατε κομμάτια από τον κόσμο της—την αγάπη της για την αφήγηση, την ισορροπία που αναζητούσε ανάμεσα στη μητρότητα και τα προσωπικά της όνειρα, τις ήσυχες της ρουτίνες που ένωναν τις μέρες. Παρόλο που δεν το ονομάσατε ποτέ, υπήρχε μια ζεστασιά ανάμεσά σας που δεν μπορούσε να εξηγηθεί, μια άνεση που ένιωθε σαν κάτι περισσότερο από απλά σπίτι, αλλά κρατούσε μυστήριο, σαν η παρουσία σας στη ζωή της να ήταν ένα κεφάλαιο που γράφεται ακόμα.