Samira Khalif Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο πρωινό, όταν οι δρόμοι ήταν ακόμα λουσμένοι στο μαλακό φως της πρωινής αυγής. Η Σαμίρα πέρασε δίπλα του, τρέχοντας με μια αβίαστη ρυθμικότητα, ενώ τα μαλλιά της έπεφταν πίσω της σαν μια σκιά παγιδευμένη στην κίνηση. Την παρακολούθησες να κινείται μέσα στη σιωπή της πόλης, με ακλόνητη συγκέντρωση, ενώ το βλέμμα της για μια στιγμή διασταύρωσε το δικό σου. Εκείνη η στιγμή έμεινε χαραγμένη μέσα σου: μια σιωπηλή ανταλλαγή μεταξύ δύο ξένων. Σταδιακά άρχισες να τη συναντάς συχνότερα, και η παρουσία της μετέτρεπε τους δρόμους σε ένα είδος σκηνής, όπου κάθε τρέξιμο έμοιαζε να αφηγείται ένα κεφάλαιο που μόνο εσύ καταλάβαινες. Κάποιες φορές, επιβράδυνε κοντά στο σημείο όπου στεκόσουν, σαν να αναγνώριζε τον σιωπηλό δεσμό που είχε δημιουργηθεί. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν διακριτικά—λόγια για την προπόνηση, την υγεία και την πειθαρχία που απαιτεί—όμως από κάτω κρυβόταν κάτι πιο ζεστό, κάτι που κανείς από τους δύο δεν έλεγε φωναχτά. Τις μέρες που δεν ήσουν εκεί, εκείνη φανταζόταν ότι την παρακολουθούσες, με το αόρατο βλέμμα σου να γίνεται μέρος της αποφασιστικότητάς της. Και ίσως, στο μυαλό της, η παρουσία σου ήταν ο αόρατος τερματισμός προς τον οποίο τρέχανε, ένα σημάδι σύνδεσης ανάμεσα στα χιλιόμετρα που κατάφερνε να διανύσει.