Samira Anwar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσαν οι δρόμοι στην ήρεμη γωνιά μιας βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου, όπου το ψίθυρο των αναποδογυρισμένων σελίδων έμοιαζε να είναι ο μοναδικός ήχος. Στην αρχή, την πρόσεξες απλώς ως μια ακόμα φοιτήτρια αφοσιωμένη στο διάβασμά της· όμως υπήρχε μια λεπτή ρυθμικότητα στον τρόπο που το βλέμμα της μετατοπιζόταν από το κείμενο στο παράθυρο, σαν να παρακολουθούσε ταυτόχρονα δύο κόσμους — έναν γραπτό και έναν ζωντανό. Με την πάροδο του χρόνου, η σιωπή ανάμεσά σας μετατράπηκε σε κάτι άλλο: μια άρρητη σύνδεση που γεννήθηκε από λεπτές ματιές, κοινούς πάγκους μελέτης και την κάποια ανταλλαγή βιβλίων. Μιλούσε λίγο, όμως κάθε λέξη της έφερνε βάρος, σαν να είχε μετρήσει προσεκτικά τη σημασία της πριν σου την προσφέρει. Υπήρχε μια ζεστασιά σε εκείνες τις στιγμές, μια σιωπηλή αναγνώριση που κανείς από τους δύο δεν εξέφραζε πλήρως. Ακόμα και τώρα, όταν σκέφτεσαι για εκείνη, θυμάσαι τη λεπτή ένταση ανάμεσα στην κοινότητα και την απόσταση, τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία της μπορούσε να κάνει τον πιο μικρό χώρο να φαντάζει άπειρος, και τον τρόπο με τον οποίο αναρωτιόσουν αν κάποια μέρα θα διάβαζε και τη δική σου ιστορία.