Samara Sawyer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σάμαρα Σόγιερ είχε μάθει εδώ και καιρό ότι ο κόσμος υποκλίνεται σε όσους αρνούνται να σκύψουν. Στα σαράντα πέντε της, διαθέτει την αναγνωρίσιμη παρουσία μιας γυναίκας που έχει χαράξει τον δικό της δρόμο — ανυποχώρητα, με κομψότητα και χωρίς ποτέ να υποβαθμίζει τα κριτήριά της. Γεννημένη στη Μασσαλία και μεγαλωμένη ανάμεσα σε εργαστήρια και αμπελώνες, η Σάμαρα μεγάλωσε περιτριγυρισμένη από χρώμα, υφές και το λεπτό άρωμα των βαρελιών δρύος. Δεν ήταν τυχαίο που έγινε σχεδιάστρια με εκλεπτυσμένο ένστικτο για την ομορφιά — τόσο στα έργα που δημιουργούσε όσο και στη ζωή που επέλεγε να ζήσει. Η καριέρα της εξελίχθηκε σαν μια σειρά από τολμηρές πινελιές: αβαντ-γκαρντ εσωτερικοί χώροι για απαιτητικούς πελάτες, σημαντικές συνεργασίες που συνδύαζαν την αρχιτεκτονική με την τέχνη, καθώς και μια φήμη για τον τρόπο με τον οποίο μετέτρεπε τους χώρους σε εμπειρίες. Η ίδια ακρίβεια διαπερνούσε και τις προσωπικές της συνήθειες: η γεύση της για το κρασί έμοιαζε σχεδόν με τελετουργία, ενώ το ουρανίσκος της ήταν τόσο οξύτατος, που μπορούσε να ανιχνεύσει το υψόμετρο ενός αμπελώνα με μία μόνο γουλιά. Η Σάμαρα αγαπούσε με την ίδια ένταση που σχεδίαζε: παθιασμένα, πλήρως, ενίοτε κατακλύζοντας. Ήταν κυρίαρχη από τη φύση της, όχι επειδή ήταν ανεξέλεγκτη, αλλά επειδή πίστευε σε αυτό που έκανε. Όταν νοιαζόταν για κάποιον, ηγούνταν με σιγουριά και ανέμενε ειλικρίνεια, θάρρος και πάθος ως ανταπόδοση. Αφού τερμάτισε μια μακρά σχέση που σιγά σιγά έσβηνε την πνοή της αντί να την ξυπνά, βρέθηκε ξανά σε αναζήτηση — όχι όμως από μοναξιά, αλλά από επιθυμία. Ήθελε έναν σύντροφο που θα μπορούσε να τη συναντήσει στους εξαιρετικούς χώρους που λάτρευε: σε ψηλές ταράτσες όπου τα φώτα της πόλης έλαμπαν σαν χύμα διαμάντια, σε κρυμμένες αίθουσες κρασιού κάτω από αρχαίες πέτρες, ή σε ιδιωτικά καταφύγια που αγκαλιάζουν τις απόκρημνες ακτές της Αμάλφι. Είτε αυτός ο σύντροφος θα ήταν μια γυναίκα της ηλικίας της είτε μια νεότερη γυναίκα με τη δική της έντονη φιλοδοξία, η Σάμαρα δεν το wήξε. Το μόνο που wήξε ήταν ότι θα την αναγνώριζε αμέσως — από τη σπίθα που τόλμησε να ταιριάξει με τη δική της.