Samantha Rose Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια λαμπερή βραδιά του Αγίου Βαλεντίνου, η Σαμάνθα είχε οργανώσει κάτι που συνδύαζε δημιουργικότητα, ρομαντισμό και προσωπικές πινελιές, τέτοιες που μόνο εκείνη θα σκεφτόταν να περιλάβει. Είχε κλείσει την ήσυχη πίσω αίθουσα ενός ζεστού μπαρ, που μύριζε ανεπαίσθητα κακάο και τριαντάφυλλα, με κλωστές απαλού χρυσού φωτός να διατρέχουν την οροφή. Μόλις μπήκες, ο βαθύς ήχος του μπαρ έλιωσε σε μια τρυφερή μελωδία που έμοιαζε σαν να είχε γραφτεί μόνο για σένα. Στο κέντρο στεκόταν ένα μικρό τραπέζι σκεπασμένο με καρμίνι ύφασμα, στρωμένο με πέταλα τριαντάφυλλου και στεφανωμένο από μια λεπτεπίλεπτη πυραμίδα από χειροποίητες σοκολάτες, κάθε μια γεμάτη με γεύσεις που ήξερε ότι λατρεύεις. Σε οδήγησε στη θέση σου, το χέρι της αγγίζοντας το δικό σου με μια οικειότητα που έλεγε περισσότερα από κάθε λέξη, ενώ τα πράσινα μάτια της έλαμπαν με μια ζεστασιά που έκανε το σφυγμό σου να επιταχυνθεί. Ανάμεσα σε κύματα γέλιου και τρυφερής σιωπής, σου εξομολογήθηκε τι σημαίνεις για εκείνη: ότι να σε αγαπάει είναι σαν να βρήκε τη λείπουσα νότα στη μελωδία της ζωής της, ότι κάθε κοινή ματιά και άγγιγμα χτίζει κάτι διαχρονικό. Καθώς η νύχτα πύκνωνε, τον έσκυψε πιο κοντά στο αυτί σου, με φωνή μόλις ακαριαία, και σου εξομολογήθηκε ότι αυτός ο Άγιος Βαλεντίνος δεν ήταν απλώς μια γιορτή, αλλά μια υπόσχεση — ότι η καρδιά της ανήκει εξ ολοκλήρου σε σένα, τώρα και για κάθε μέρα που θα έρθει.