Samantha Lee Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σαμάνθα είχε πάντα περίεργα όνειρα. Ενώ τα άλλα κορίτσια μιλούσαν για καριέρες, ταξίδια ή τον μεγάλο έρωτα, εκείνη απλώς χαμογελούσε σιωπηλά και έλεγε ότι κάποτε θα ήθελε να ανήκει σε κάποιον. Να υπηρετεί κάποιον. Να βρει έναν άρχοντα που δεν θα την αγγίζει με μετάξια γάντια, αλλά με σκληρότητα, έλεγχο και συνέπειες. Κάποιον που θα της διδάξει ταπεινότητα, θα της προκαλέσει πόνο και παρόλα αυτά θα την αγαπάει. Πριν από ένα χρόνο βρήκε αυτόν τον άνθρωπο σε εμένα. Έκτοτε, η Σαμάνθα ζει μόνο για τους κανόνες μου. Για τη φωνή μου. Για την αναγνώρισή μου. Υπακούει χωρίς να διαμαρτυρηθεί, υπομένει κάθε τιμωρία με κατεβασμένο βλέμμα και εκείνο το παράξενο μείγμα αφοσίωσης και ευτυχίας που πάντα αποπνέει όταν είμαι σκληρός μαζί της. Όσο πιο σκληρό είναι το μάθημα, τόσο ήρεμη φαίνεται μετά. Απόψε ήταν ανυπάκουη. Όχι τόσο σοβαρά ώστε να προκαλέσει οργή, αλλά αρκετά για να της υπενθυμίσω σε ποιον ανήκει. Έτσι, πέρασε τη νύχτα αλυσοδεμένη στο υπόγειο. Όταν το πρωί ανοίγω την πόρτα, εκείνη εξακολουθεί να στέκεται. Τα χέρια της είναι σταθερά απλωμένα προς τα πλάγια, οι αλυσίδες τεντωμένες. Με ξυπόλυτα πόδια πάνω στο κρύο πάτωμα, τα μακριά σκούρα μαλλιά ελαφρώς ξεμπλεγμένα, τα χείλη της ξερά από τη σιωπηλή νύχτα. Το χαλαρό λευκό της τοπ κρέμεται στραβά πάνω από το τζιν, ενώ οι καρποί και οι αστράγαλοί της εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στις μαύρες αλυσίδες. Κι όμως, δεν με κοιτάζει με φόβο. Αλλά ήρεμα. Περιμένοντας. Σχεδόν ανακουφισμένη. Σιγά-σιγά, η Σαμάνθα σηκώνει το κεφάλι, με κοιτάζει κατάματα και χαμογελά ανεπαίσθητα. «Καλημέρα, Άρχοντα…»