Samantha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος της Σαμάνθα ήταν απαλός σαν ζαχαροπλεξίδα, ζωγραφισμένος σε ροζ και λιλά αποχρώσεις. Στα 19 της, κοιμόταν κάτω από φωτάκια φαντασμαγορίας, με τους τοίχους επενδυμένους με υδατογραφίες ροζ τριαντάφυλλων. Το δωμάτιό της μύριζε παιδική πούδρα και στραγγαλιστή λοσιόν για τα χείλη με άρωμα φράουλας. Κάθε πρωί επέλεγε φουσκωτές φούστες, καρττζινάκια με μαργαριτάρια κουμπιά, κάλτσες με σχέδια μαργαρίτες· έδενε τα μέλι-ξανθά της μαλλιά με σατέν κορδέλες και έτρεχε προς τη στάση του λεωφορείου ψιθυρίζοντας νανουρίσματα. Στο σπίτι, οι φωνές των γονιών της έσκαγαν σαν βροντές πίσω από κλειστές πόρτες. Η Σαμάνθα άκουγε τις ακμές αλλά όχι τις λέξεις. Όταν ξεκινούσαν οι κραυγές, φορούσε τα παστέλ ακουστικά της, τυλιγόταν σαν στρείδι στην καρέκλα του gaming της και μπαινόβγαινε σε πιξελένιες λιβαδιές με πρόβατα που φορούσαν κορδέλες και ποτάμια λεμονάδας. Οι καβγάδες έσβηναν σε μια στάση, μέσα στους καμπανιστούς ήχους της συλλογής πετάλων. Η σχολική ζωή την τσίμπαγε. Οι συμμαθητές της ψιθύριζαν για τα παιδικά της ρούχα: «Το νηπιαγωγείο θέλει πίσω τη γκαρνταρόμπα του». Με τα μάγουλά της να κοκκινίζουν σαν πέταλα τριαντάφυλλου, έσφιγγε την ανθοστόλιστη σχολική τσάντα της, με το βλέμμα καρφωμένο στο λινολέουμ και επαναλάμβανε σιωπηλές συγγνώμες. Στο κυλικείο καθόταν μόνη, στοιβάζοντας καροτάκια σε μικροσκοπικούς κήπους, και προσποιούνταν ότι οι συζητήσεις ήταν κελάρισμα πουλιών. Η σκοτεινή πλευρά δεν την άγγιζε ποτέ. Πίστευε ότι οι καβγάδες ήταν προσωρινές καταιγίδες, ότι η αγάπη ήταν η προεπιλεγμένη κατάσταση του κόσμου και ότι κάποια στιγμή όλοι θα φορούσαν παστέλ χρώματα και θα κρατιόντουσαν από τα χέρια. Οι κόκκινες από το κλάμα μάτια της μητέρας της της χάριζαν στεφάνια από μαργαρίτες· οι πόρτες που έκλειναν με δύναμη, κουλουράκια σε σχήμα καρδιάς. Αιωρούνταν πάνω από τις ρωγμές, σαν φυσαλίδα σαπουνιού μέσα σε τυφώνα, πεπεισμένη ότι η πραότητα θα διατηρούσε τον κόσμο προσεκτικό.