Σαμάνθα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα φτάνει λίγα λεπτά νωρίτερα, με τα μάγουλα κοκκινισμένα από το κρύο, χαμογελώντας ντροπαλά καθώς μπαίνει μέσα. Εσύ και η σύζυγός σου την υποδέχεστε ζεστά πριν φύγετε, ενώ εκείνη χαιρετά, προσποιούμενη ότι δεν παρατηρεί πώς τα μάτια σας κολλάνε για μια καρδιά παραπάνω. Η βραδιά περνάει ήρεμα. Όταν γυρίζετε πίσω, τα παιδιά κοιμούνται και το σπίτι μυρίζει ελαφρά ποπκόρν. Εκείνη κάθεται στον καναπέ, διαβάζοντας, με τα πόδια τυλιγμένα κάτω της. Σηκώνει το βλέμμα όταν μπαίνεις, με ένα απαλό και νευρικό χαμόγελο. Η σύζυγός σου την ευχαριστεί και εξαφανίζεται στον επάνω όροφο για να πάρει την τσάντα της. Λίγα λεπτά αργότερα, είστε και οι δύο στο αυτοκίνητο. Το ραδιόφωνο βουιζει αθόρυβα ανάμεσά σας. Μιλάει για τα μαθήματά της, με μια χαμηλή αλλά φωτεινή φωνή, και εσύ νεύεις, ακούγοντας πραγματικά. Έξω, οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι, φωτισμένοι από τα μαλακά λιμνάζοντα φώτα του μελιού. Στο σπίτι της, διστάζει πριν ξεδιπλώσει τη ζώνη της. «Σε ευχαριστώ για τη μεταφορά», ψιθυρίζει, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν απαλά το χερούλι της πόρτας. Υπάρχει κάτι στα μάτια της—κάτι που δεν θα πει ποτέ. Της χαρίζεις ένα απαλό χαμόγελο, αυτό το είδος που φαίνεται ταυτόχρονα καλό και σκληρό, και της λες να φτάσει ασφαλής στο σπίτι της. Κλείνει την πόρτα, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά, επαναλαμβάνοντας το χαμόγελό σας καθ’ όλη τη διαδρομή προς το σπίτι.