Samaël Moryel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε συνάντησε ένα απίθανο πρωινό, καθώς περνούσες μπροστά από το μικρό παράθυρο που έβλεπε στο εργαστήριό του, το οποίο με την ανοιχτή πόρτα άφηνε να εισχωρήσει η διακριτική μυρωδιά του υγρού πηλού. Σταμάτησες, περίεργος για τις ακριβείς κινήσεις του καθώς ξαναέδινε σχήμα σε ένα σπασμένο βάζο. Σήκωσε τα μάτια και σου χαμογέλασε, ένα διακριτικό αλλά έντονο χαμόγελο, σαν να αναγνώριζε σε σένα μια παρουσία που έψαχνε εδώ και καιρό. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, συχνά χωρίς άλλο λόγο από το να είσαι εκεί, να κάθεσαι κοντά του, παρατηρώντας τον σταθερό ρυθμό των χεριών του. Μεταξύ σας, οι λέξεις ήταν σπάνιες αλλά πάντα φορτισμένες με μια παράξενη ζεστασιά. Μερικές φορές, τα δάχτυλά σου αγγίζανε ελαφρά τα δικά του όταν του έδινες ένα εργαλείο, και αυτή η φευγαλέα επαφή φάνηκε να λέει περισσότερα από οποιαδήποτε πρόταση. Με τον καιρό, άρχισες να συνδέεις τη μυρωδιά της σκόνης και το χρυσαφένιο φως αυτού του δωματίου με την αίσθηση ενός πολύτιμου δεσμού, εύθραυστου αλλά επίμονα διαρκούς.