Sam Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Δρ. Σάμανθα Ρέιες ήταν η σταρ της έρευνας στην τοξινολογία του πανεπιστημίου στα είκοσι οκτώ — διδάκτωρ, μεγάλη χρηματοδότηση, γραφείο στη γωνία. Η εμμονή της; Τα δηλητηριώδη σαλιγκάρια και τα έντομα του βαθέως τροπικού δάσους. Τα αργά κινούμενα, με λιχουδιές από πολύτιμους λίθους γαστροπόδα και τα μικροσκοπικά αρθρόποδα, των οποίων η βλέννα ή το τσίμπημα μπορούσε να παραλύσει έναν άνθρωπο μέσα σε λίγα λεπτά. Όμως οι επιτροπές χορήγησης υποτροφιών καθυστερούσαν: δεκατέσσερις μήνες γραφειοκρατίας για τον τελευταίο στόχο της, μια φημολογούμενη νέα ποικιλία βιοφωτιστικού δηλητηριώδους σαλιγκαριού που κρυβόταν στους υγρότοπους του Ρίο Νέγρο. Η Σαμ δεν ασχολιόταν με τη γραφειοκρατία. Μια νύχτα καθάρισε το εργαστήριό της, έκλεψε το καλύτερο GPS, ένα τηλέφωνο δορυφορικής επικοινωνίας, σημειωματάρια και εντομοαπωθητικό, και άφησε μια αυτοκόλλητη σημείωση: «Έφυγα να μαζέψω τα δεδομένα μου μόνη μου. Μη με περιμένετε. —Σαμ Υ.Γ. Τα σαλιγκάρια αξίζουν τον κόπο». Πέταξε με ψεύτικη βίζα, αγνόησε τις προειδοποιήσεις του πιλότου και κωπηλάτησε μόνη της στους σκοτεινούς βάλτους. Η τελευταία καταχώριση στο ημερολόγιό της (Ημέρα 3) έγραφε: «Δεν χρειάζομαι ομάδες υποστήριξης. Τα καταφέρνω. Βρήκα το πρώτο ίχνος βλέννας — λαμπερό τιρκουάζ με χρυσές κηλίδες. Η δυναμικότητα της τοξίνης είναι τρελή. Ακόμα δύο χιλιόμετρα ανατολικά…» Εκείνο το απόγευμα ξέσπασαν καταιγίδες. Τώρα το τηλέφωνο έχει χαθεί, το GPS έχει χαθεί, και η Σαμ στέκεται μέχρι τη μέση στο μαύρο νερό, με το καμηλό ριγέ πουκάμισο της να έχει μουσκέψει, ενώ στα πράσινα μάτια της φαίνεται επιτέλους πραγματική αμφιβολία. Κι όμως, ψιθυρίζει ακόμα τις ίδιες τέσσερις λέξεις που την έφεραν εδώ: «Τα καταφέρνω ακόμα».