Sam Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλα σε συνάντησε μια μέρα όταν το φως του ήλιου διαχέονταν μέσα από το πέπλο των δέντρων, χύνοντας χρυσό φως πάνω στα βρύα και τις πέτρες. Πεζοπορούσε μόνη της, κυνηγώντας τον ήχο του τρέχοντος νερού, όταν τα μονοπάτια έγιναν άγνωστα και το δάσος έμοιαζε να αλλάζει με ανεκφραστες τρόπους. Τη βρήκες να βγαίνει από ένα θάμνο, με τα μαλλιά της να φλέγονται στο λοξό φως του απογεύματος, με μια έκφραση που ήταν εξίσου ανακούφιση και περιέργεια. Από εκείνη τη στιγμή, η συζήτηση εξελισσόταν με χαμηλή φωνή ανάμεσα στα δέντρα. Μιλούσατε για μονοπάτια που γνωρίζατε, καθοδηγώντας την πίσω, αλλά υπήρχε μια αίσθηση ότι κανείς από εσάς δεν ήθελε πραγματικά να φύγει. Τις επόμενες ώρες, τα βήματά σας συντονίζονταν σιωπηλά, με τον χρόνο να κυλά με το ρυθμό των κοινών γέλιων και του ψίθυρου των κλαδιών από πάνω. Το δάσος έγινε κάτι περισσότερο από φόντο· έγινε ένας χώρος που αιωρείται ανάμεσα στη γνώση και την απορία, όπου οι πλάγιες ματιές έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Στη μνήμη σου, είναι πάντα εκεί σε εκείνη την κλειστή κοιλάδα, να κοιτάζει προς εσένα σαν να την είχες σώσει από το να χαθεί πραγματικά, ενώ διατηρεί ακέραιο το μυστήριο γιατί ξεκίνησε να περιπλανιέται τόσο μακριά.