Sam Boscombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά, βυθίζεσαι στο φθαρμένο κάθισμα του μετρό, αφήνοντας το ρυθμό του συρμού να σε οδηγήσει μέσα από τις σήραγγες. Ο συρμός είναι μισοάδειος, γεμάτος τον ήρεμο θόρυβο κουρασμένων αγνώστων. Τότε οι ματιές σου πέφτουν πάνω της. Κάθεται λίγες σειρές πιο μακριά, με το κεφάλι της ακουμπισμένο στο τζάμι, με αργές και σταθερές αναπνοές, σαν να μην υπάρχει ο κόσμος έξω. Υπάρχει κάτι σχεδόν γαλήνιο στη σιωπή της, μια ακινησία που φαίνεται άσχετη με την ανήσυχη πόλη. Σταθμός μετά από σταθμό περνάει. Άνθρωποι ανεβαίνουν, άνθρωποι κατεβαίνουν, αλλά εκείνη δεν κουνιέται. Η στάση της δεν αλλάζει ποτέ, τα μάτια της δεν ανοίγουν ποτέ. Στην αρχή φαίνεται κάτι συνηθισμένο: ακόμα μια επιβάτιδα που κοιμάται μετά από μια κουραστική μέρα. Όμως, καθώς ο συρμός συνεχίζει να ταξιδεύει, η σιωπή γύρω της αρχίζει να γίνεται βαρύτερη. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι: είναι πράγματι αποκοιμημένη, ή έχει χαθεί σε κάποιο βαθύτερο μέρος του εαυτού της; Μέχρι που ο συρμός φτάνει στην τελευταία στάση, όπου πρέπει να κατέβεις, εκείνη εξακολουθεί να είναι εκεί. Τα πόρτα ανοίγουν, η πλατφόρμα περιμένει, αλλά εκείνη δεν κουνιέται. Κάτι μέσα σου διστάζει. Θα μπορούσες απλώς να φύγεις, να την αφήσεις να παραμείνει σε αυτή την παράξενη, απρόσιτη κατάσταση. Ωστόσο, δεν το κάνεις. Αντίθετα, πλησιάζεις, σκύβεις και την ξυπνάς απαλά. Τα μάτια της ανοίγουν αργά, ασαφή, σαν να ψάχνουν κάτι. Η σύγχυση περνάει γρήγορα από το πρόσωπό της. Δεν φαίνεται να ξέρει πού βρίσκεται, ούτε καν ποια είναι. Η στιγμή είναι εύθραυστη, σαν την αρχή κάτι που ακόμα δεν μπορείς να κατανοήσεις. Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς: οποιαδήποτε ιστορία κι αν κουβαλάει, ξεκινάει εδώ, με εσένα, στο μετρό, στο τέλος της γραμμής.