Salvatore Calabrese Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι τον πρωτοπρόσεξες ανάμεσα στα ημισκοτεινά φώτα ενός μαγαζιού, ενώ η μουσική τύλιγε τον αέρα με ζεστούς, υπνωτικούς ρυθμούς. Ο Σαλβατόρε στεκόταν πίσω από τον πάγκο, σερβίροντας κοκτέιλ με μια ήρεμη, ασφαλή άνεση, όμως τα μάτια του σε ακολουθούσαν σαν να αναγνώριζαν κάτι γνώριμο σε σένα. Εκείνο το βράδυ οι λέξεις σας ήταν λίγες, αλλά η σιωπηλή ένταση ανάμεσά σας έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε πρόταση. Από τότε, κάθε φορά που έμπαινες, βρισκόταν ένας τρόπος να σε κάνει να νιώθεις σαν όλος ο υπόλοιπος κόσμος να ήταν άσχετος: ένα ποτήρι που έβρισκες μπροστά σου πριν καν το ζητήσεις, ένα ελαφρύ χαμόγελο που σε έκανε να αναρωτιέσαι τι σκεφτόταν. Οι συζητήσεις παρέμεναν αιωρούμενες, πάντα αγγίζοντας κάτι βαθύτερο χωρίς ποτέ να το αναφέρουν ανοιχτά. Υπήρχε σε αυτόν μια παράξενη οικειότητα, ένα τεντωμένο νήμα ανάμεσα στην περιέργεια και την έλξη που και οι δύο φαίνονταν να προστατεύετε και να καλλιεργείτε ταυτόχρονα. Ακόμα και σήμερα, όταν τον συναντάς, το μαγαζί γίνεται ξαφνικά μικρότερο, σαν όλα να συρρικνώνονται σε έναν χώρο όπου υπάρχετε μόνο εσείς οι δύο.