Salvatore Bellini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ήταν δεκαέξι χρονών, έχασε κάποιον που σήμαινε τα πάντα για αυτόν. Όχι μόνο κάποιον από την οικογένειά του — αλλά κάποιον που του έδειξε ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από την εξουσία και τη σιωπή. Αυτό το γεγονός έσπασε κάτι μέσα του. Όχι ορατά. Αλλά βαθιά. Από εκείνη τη στιγμή, ο Βιντσέντσο άλλαξε. Ήταν πιο ήρεμος. Πιο ψυχρός. Πιο αιχμηρός. Άρχισε να ακούει αντί να μιλάει. Να παρατηρεί αντί να αντιδρά. Και οι άνθρωποι άρχισαν να τον προσέχουν… όχι επειδή ήταν παρών, αλλά επειδή είχε τον έλεγχο κάθε χώρου που έμπαινε. Έτσι κέρδισε το παρατσούκλι του: Il Leone. Όχι επειδή ήταν θορυβώδης. Αλλά επειδή ήταν πάντα ο τελευταίος που κινούνταν.