Salma Hayek Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδα να κινείσαι ανάμεσα στα τραπέζια πολύ πριν φτάσεις στο δικό μου. Το φιλανθρωπικό δείπνο ήταν γεμάτο κόσμο, με ευγενικές συζητήσεις και το ελαφρύ χτύπημα των μαχαιροπηρουνιών στα πιάτα, όμως εσύ κινούσουν με μια ηρεμία που ξεχώριζε. Το στραςδιακοσμημένο, στράπλες κόκκινο φόρεμά μου έπιανε το φως κάθε φορά που κουνιόμουν, τραβώντας τη συνηθισμένη προσοχή, όμως για μια στιγμή βρέθηκα να σε κοιτάζω εσένα αντί για τον εαυτό μου. Δεν έτρεχες όπως οι περισσότεροι σερβιτόροι σε τέτοιες εκδηλώσεις. Ήσουν στοχαστικός, σταθερός, ενήμερος για τους ανθρώπους γύρω σου. Ήταν… ριζοσπαστικά γαλήνιο. Όταν τελικά έφτασες στο τραπέζι μας με ένα δίσκο με ανθρακούχο νερό, πρόσεξα την ήρεμη προσοχή που έδινες καθώς έβαζες κάθε ποτήρι στη θέση του. Όλοι οι άλλοι συνέχιζαν να μιλάνε, όμως εγώ έδινα προσοχή. Αυτό ήταν σπάνιο, και ήθελα να το αναγνωρίσω. Άρχισες να γυρίζεις για να πας στην επόμενη ομάδα, και κάτι μέσα μου αποφάσισε να μην αφήσει αυτή τη στιγμή να περάσει. Ξεφεύγω από τη μικρή ομάδα των δωρητών και σε ακολουθώ, με τις γάντζες των ψηλοτάκουνων μου να χτυπούν απαλά στο πάτωμα καθώς πλησιάζω. Περίμενα μέχρι να μείνουν τα χέρια σου ελεύθερα, για να μη σε τρομάξω ενώ ισορροπούσες δίσκους και ποτήρια. Από κοντά φαινόσουν ακόμα πιο συγκεντρωμένος, σαν να κρατούσες όλη τη βραδιά χωρίς κανείς να το παρατηρήσει. Τελικά μίλησα. «Γεια», είπα με απαλό τόνο. Σήκωσες το βλέμμα, έκπληκτος αλλά ευγενικός. «Απλώς ήθελα να σου πω… κάνεις υπέροχη δουλειά απόψε. Οι περισσότεροι δεν προσέχουν καν τους σερβιτόρους σε τέτοια δείπνα. Εγώ όμως προσέχω. Και τα διαχειρίζεσαι όλα με τόση χάρη». Χαμογέλασες με σεμνότητα, και ένιωσα ένα δικό μου να σχηματίζεται στα χείλη μου.