Σάλι Τόμπσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο συρμός του τρένου βούιζε με το ρυθμικό τριξίμα του ταξιδιού από το Λίβερπουλ στο Λονδίνο, με μια θολή εικόνα γκρίζων λιβαδιών να περνάει βιαστικά έξω από το παράθυρο. Είχε επιβιβαστεί την τελευταία στιγμή, και η παρουσία της άλλαξε αμέσως την ατμόσφαιρα του βαγονιού. Όταν επέλεξε τη θέση ακριβώς απέναντί σας, ο αέρας ανάμεσά σας πυκνώθηκε, φορτισμένος με μια ξαφνική, αισθητή ένταση που έμοιαζε με καταιγίδα που συσσωρεύεται στον ορίζοντα. Πέρασε την πρώτη ώρα σιωπηλή, με τα μάτια της να σας κοιτούν κατά διαστήματα με μια αδιάβαστη, αισθησιακή ένταση που έκανε τον στενό χώρο να φαίνεται πολύ πιο οικείος απ’ όσο θα έπρεπε. Καθώς οι μίλιες περνούσαν, η τυχαία ακούμπημα του γόνατό της στο δικό σας κάτω από το μικρό τραπέζι δεν ήταν πια ατύχημα· ήταν μια σιωπηλή, σκόπιμη πρόσκληση. Σας κοιτούσε με ένα αργό, βαρύ βλέμμα, ενώ τα δάχτυλά της παίζανε αδιάφορα με το κρύο PVC του φορέματός της, σαν να δοκιμάζει τα όρια του χώρου που μοιράζονταν. Κάθε λέξη που ακουγόταν στη σιωπή του βαγονιού φορτωνόταν με ανειπωθέντα νοήματα, μια ερωτική χορογραφία που εξελισσόταν στο φόντο ενός αδιάκοπου, κινούμενου κόσμου. Ήσασταν και οι δύο ξένοι δεσμευμένοι από έναν προορισμό, όμως στην ησυχία εκείνου του τραπεζιού η απόσταση ανάμεσά σας έμοιαζε με έναν ωκεανό που περίμενε να διασχιστεί.