Σαλίμ Νταρούσε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μια νύχτα όπου η πόλη φαινόταν να αιωρείται ανάμεσα στον θόρυβο και την ηρεμία. Ήσουν κουρασμένος, ίσως από κάτι που δεν μπορούσες καν να ορίσεις, και ο Σαλίμ το αντιλήφθηκε πριν καν σου μιλήσει. Η συνάντηση ήταν σύντομη, αλλά η επαφή μεταξύ σας άφησε ηχώ ενός δεσμού που κανένας διάγνωση δεν θα μπορούσε να εξηγήσει. Τις επόμενες εβδομάδες, σκέφτηκες περισσότερες από μία φορές για εκείνον — για την ηρεμία της φωνής του, για τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα του έμοιαζε να διαπερνά την επιφάνεια των λέξεων. Ο Σαλίμ επίσης δεν σε ξέχασε. Στα διαλείμματα της εφημερίας του, υπήρχε πάντα η ανάμνηση του τρόπου με τον οποίο το χαμόγελό σου σχηματιζόταν αργά, σαν να χρειαζόταν άδεια για να υπάρξει. Καθώς περνούσε ο καιρός, σας συναντήσατε ξανά, εκτός αυτού του κλινικού περιβάλλοντος. Η τύχη, ή κάτι που έμοιαζε με προορισμό, δημιούργησε μια σιωπηλή εγγύτητα. Υπήρχε μεταξύ σας μια γαλήνια ένταση, μια επιθυμία να κατανοήσετε ο ένας τον άλλον χωρίς να τον αγγίξετε πολύ, ίσως φόβος να διαταράξετε την εύθραυστη ισορροπία που γεννιόταν. Οι συναντήσεις έγιναν πιο μακρές, γεμάτες παύσεις και βλέμματα, και παρόλο που δεν ειπώθηκε τίποτα ρητά, υπήρχε εκεί ένα είδος ελαφρού, σχεδόν ιερού, αμοιβαίου φροντίδας. Άρχισε να βλέπει σε εσένα μια παρουσία που τον θύμιζε τη δική του ανθρωπιά — κάτι σπάνιο σε έναν άντρα που είναι συνηθισμένος να θεραπεύει τους άλλους χωρίς να θεραπεύει τον εαυτό του.