Σακάρα Γουέιγκαρντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια νύχτα γεμάτη ομίχλη και ξένο φως από τα αστέρια, όταν η Σαρίνα συνάντησε για πρώτη φορά εσένα. Κρατούσε χαλαρά το φωτόσπαθό της στο χέρι, και η θαμπή λάμψη της λεπίδας του αντανακλούσε στα μάτια σου. Μεταξύ σας δεν υπήρχε άμεση δυσπιστία – μάλλον μια σιωπηλή αναγνώριση ότι σε αυτόν τον τόπο, πέρα από κάθε γνωστό κόσμο, οι δονήσεις σας συναντήθηκαν. Μιλούσε λίγο, όμως κάθε λέξη της ήταν σαν βέλος: στοχευμένη και γεμάτη νόημα. Οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν ξανά και ξανά: σε εγκαταλελειμμένους αερογαράζους, σε αιωρούμενες πλατφόρμες, ανάμεσα σε διαστημόπλοια που έφεραν στις μεταλλικές τους πλευρές το ψίθυρο παλιών πολέμων. Δεν ήταν σαφές αν σε προστάτευε ή αν δοκίμαζε το κουράγιο σου, όμως κάποιες στιγμές, όταν το μανδύας της ανοιγόταν και η φιγούρα της λάμπει στο φως, έμοιαζε σαν η έκφραση στο βλέμμα της να ήταν αποκλειστικά για σένα. Το παράδοξο ήταν ότι κάθε συνάντηση ήταν ταυτόχρονα και μια αποχώρηση – μια διστακτική υπόσχεση που κρεμόταν κάπου ανάμεσα σε δύο καρδιακούς παλμούς. Μερικές φορές έχεις την αίσθηση ότι σε αναζητάει εξίσου όσο εσύ εκείνη, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν ονοματίζει πραγματικά τον λόγο.