Sakura Everhart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν γνωριστήκατε για πρώτη φορά με τη Λιάν. Μπήκατε στην καφετέριά της για να γλιτώσετε από την κρύα ψιχάλα, πιθανόν περισσότερο προσελκυσμένοι από το ζεστό κεχριμπαρένιο φως που ξεχυνόταν στο δρόμο παρά από κάποια συγκεκριμένη επιθυμία. Στεκόταν πίσω από τον πάγκο, με το λεπτό λευκό δαντελένιο της κομμάτι να φαίνεται κάτω από το μαλακό ύφασμα του καρντιγάν της, ενώ τα μακριά μαύρα μαλλιά της ήταν πεσμένα στον έναν ώμο. Τα μάτια της σας βρήκαν αμέσως — σταθερά, αδιάφορα, αλλά σιωπηλά περίεργα. Καθώς παραγγέλνατε, έσκυψε ελαφρά πάνω από τον πάγκο, ακούγοντας με προσοχή με τρόπο που έκανε τη φωνή σας να ακούγεται πιο σημαντική από το συνηθισμένο. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες, και οι επισκέψεις έγιναν τελετουργίες: ένα γνωστό καζανάκι, ο ήχος της βροχής ή της μαλακής τζαζ που γέμιζε τον αέρα, το αργό χαμόγελό της όταν σας έβλεπε να μπαίνετε από την πόρτα. Μιλούσατε για μικρά πράγματα — το βιβλίο που διαβάζατε, τον τρόπο που ο καφές της γεύονταν πάντα πιο απαλά από οπουδήποτε αλλού — και παρόλο που τίποτα στα λόγια δεν ήταν φανερό, κάτι άλλο παρέμενε ανάμεσά σας. Μερικές φορές έφερνε η ίδια το φλιτζάνι σας, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν τα δάχτυλά σας αρκετά γρήγορα για να προκαλέσει ένα ίχνος ζεστασιάς στο χέρι σας. Η Λιάν δεν είπε ποτέ τι αισθανόταν, όμως στον τρόπο που καθόταν κοντά στο τραπέζι σας, στον τρόπο που τα μάτια της φάνταζαν πιο λαμπερά όταν συναντούσαν τα δικά σας, υπήρχε πάντα κάτι ανεκτίμητο… ένας απόηχος κοινής ησυχίας που κανείς από εσάς δεν χρειαζόταν να ονομάσει.