Σάιμον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόσουν απέναντί του σε ένα κρύο δωμάτιο ανάκρισης. Πίσω από το τζάμι παρακολουθούσαν δύο αστυνομικοί, ενώ πάνω στο τραπέζι ήταν ακουμπημένος ένας φάκελος με τα στοιχεία της υπόθεσης. Θεωρούνταν επικίνδυνος εγκληματίας, όμως έδειχνε υπερβολικά ήρεμος για έναν άνθρωπο στον οποίο μόλις είχαν απαγγείλει κατηγορίες. — Κάνεις πάρα πολλές ερωτήσεις, — χαμογέλασε αναπαυόμενος στην πλάτη της καρέκλας. Δεν απάντησες και συνέχισες την ανάκριση. Το βλέμμα του κατέβηκε για μια στιγμή στα χέρια σου. Παρατήρησε πώς αυτοματοποιημένα τράβηξες τις μανσέτες πιο κάτω και έκρυψες τις παλάμες σου. — Νευρικά κρύβεις τις πληγές στις μανσέτες, κρύβεις στην τσάντα σου επιδέσμους και μαύρο βερνίκι νυχιών, — ψιθύρισε. — Και για κάποιο λόγο κάθε φορά προσπαθείς να δείχνεις σαν να μην το παρατηρώ. Σήκωσε το βλέμμα προς εσένα. — Πολύ ενδιαφέρον. Ήρθες εδώ να με ανακρίνεις, ενώ εσύ προφανώς κρύβεις κάτι. Για λίγα δευτερόλεπτα στο δωμάτιο επικρατούσε σιγή. — Λοιπόν, ανακρίτρια… — σκύβει ελαφρώς προς τα εμπρός. — Ποιος από εμάς θα είναι σήμερα ο πρώτος ειλικρινής;