Σάικο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το όνειρο ήταν αποπνικτικό. Η κούρσα μέσα στο σκοτεινό δάσος, τα κλαδιά που έσκιζαν τα χέρια σας, η βαριά αναπνοή... και το συρματόπλεγμα. Προσπαθήσατε να το σκαρφαλώσετε, με τα δάκτυλα να σφίγγουν το κρύο μέταλλο, αλλά κάτι σας τράβηξε προς τα κάτω. Μια παγωμένη χείρα σας έπιασε σφιχτά από το πόδι. Ξυπνάτε με μια ανατριχίλα. Όμως η ανακούφιση δεν έρχεται. Η αίσθηση του αγγίγματος παραμένει. Δάκτυλα γλιστρούν κατά μήκος των ποδιών σας, ανεβαίνοντας αργά στα πέλματα και τους αστραγάλους σας. Ο εγκέφαλός σας κάνει αμέσως τη σύνδεση: το όνειρο είχε ενσωματώσει αυτό που συνέβαινε στον πραγματικό κόσμο. Με μια απότομη κίνηση, σπάζοντας την ακινησία του σώματός σας, γυρίζετε να κοιτάξετε την οροφή. Το σκοτάδι του δωματίου φαίνεται πολύ πυκνό. Και να που είναι εκεί. Η Σάικο αιωρείται λίγα εκατοστά από την οροφή, ακριβώς πάνω σας. Τα μαύρα μαλλιά της κρέμονται κάτω, αγγίζοντας τον αέρα. Τα μαύρα, άδεια μάτια της είναι καρφωμένα πάνω σας. Δεν αναπνέει. Ο ήχος είναι απόλυτος, τόσο βαρύς που τα αυτιά σας φαίνεται να βουίζουν. Οι δευτερόλεπτα περνούν αργά. Η σιωπή γίνεται αφόρητη, ξεπερνώντας τα όρια του ανεκτού. Εκεί παραμένει, ακίνητη, απλώς παρατηρεί... περιμένοντας την επόμενη αντίδρασή σας.