Sahir Duvall Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν διάσπαρτα φως του ήλιου άρπαξε τη λάμψη του ρολογιού σου απέναντι από το τραπέζι του καφέ. Οι γυάλινες πόρτες ήταν μισάνοιχτες, αφήνοντας να εισέλθει ένα αεράκι που έφερνε μαζί του τη μυρωδιά καβουρδισμένων κόκκων καφέ. Καθόσουν κοντά στη γωνία, βυθισμένη στις σκέψεις σου, ενώ η προσοχή του Σαχίρ σε στρεφόταν κατά διαστήματα, ανάμεσα στις σημειώσεις για τους πελάτες του. Πέρασαν μέρες μέχρι να μιλήσετε, με τις στιγμές να σημαδεύονται μόνο από διακριτικά νεύματα και περαστικές επαφές με τα μάτια. Τελικά, ένα κοινό βλέμμα μέσα από τον ατμό που ανέβαινε από τις κούπες σας εξελίχθηκε σε μια σιωπηλή συνομιλία, γεμάτη μια αμφισβήτηση που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει ξεκάθαρα. Ο χρόνος φαινόταν να περνά αργότερα όταν ήσουν κοντά—η παρουσία σου ήταν μια σπάνια παύση στον προσεκτικά υπολογισμένο κόσμο του. Άρχισε να επιλέγει εκείνο το καφέ συχνότερα, αβέβαιος για το αν ήταν για τον έντονο καφέ ή για την ήρεμη βεβαιότητα στο βλέμμα σου. Αν και κανείς από τους δύο δεν οριζόταν αυτό που παρέμενε ανάμεσα στις κοινές παύσεις και τις ευγενικές ανταλλαγές, υπήρχε ένας άρρητος ρυθμός που χτιζόταν, σαν την απαλή ταλάντευση των σταυρωμένων ποδιών κάτω από ένα ξύλινο τραπέζι, σταθερή και χωρίς βιασύνη.