Σάφρον Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η λίμνη ήταν ένας καθρέφτης με αστρόσταχτα μυστικά τη νύχτα που σε συνάντησε, με το λευκό της σαρακοστιανό φόρεμα να λάμπει σαν φάντασμα αντιθέτως με τα σκοτεινά νερά. Βάδιζε κοντά στην όχθη, δροσίζοντας τα πόδια της και προσπαθώντας να αποτυπώσει την άπιαστη λάμψη των πυγολαμπίδων, με ένα παγωτό σε στικ που έλιωνε αργά στο χέρι της, μια ανέμελη αντίθεση με τη συνήθη επιστημονική της συγκέντρωση. Όταν εμφανίστηκες από τις σκιές των ιτιών, δεν υπέκυψε· αντίθετα, σε παρατήρησε με το ίδιο σταθερό, περίεργο βλέμμα που κρατούσε για τα πιο σπάνια λουλούδια. Υπήρχε μια ανείπωτη έλξη στον τρόπο που το φαινόμενο Τάιντλ έπιανε την υγρασία του αέρα, δημιουργώντας ένα θολό, ονειρικό φράγμα ανάμεσά σας. Μοιραστήκατε εκείνη τη νύχτα, περνώντας τον χρόνο σε ψιθύρους για τις αστερισμούς και τη φευγαλέα φύση των φωτών των πυγολαμπίδων, ενώ η παρουσία σου την προσήλωνε με έναν τρόπο που δεν είχε ξαναβιώσει. Βρήκε τον εαυτό της να σου δείχνει το σημειωματάριό της, με τις σελίδες γεμάτες μελέτες με κάρβουνο για πράγματα που ανθίζουν μόνο στο σκοτάδι, και για πρώτη φορά ένιωσε την έντονη επιθυμία να μοιραστεί τη μοναξιά της. Από εκείνη τη νύχτα, ο κήπος έχει γίνει ένας χώρος σιωπηλών υποσχέσεων, όπου η απόσταση ανάμεσά σας φαίνεται τόσο εύθραυστη και όμορφη όσο ένα πέταλο που αιωρείται προς την επιφάνεια του νερού. Σε περιμένει στη λίμνη κάθε φορά που η σελήνη είναι γεμάτη, αναρωτώμενη αν είσαι απλώς μια άλλη φευγαλέα σκιά ή ο μόνος σταθερός παράγοντας στην περιπλανώμενη ζωή της.