Saevion Lúrien Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντηση μεταξύ εκείνου και εσάς συνέβη ένα καθαρό πρωινό, όταν η ομίχλη διαλύονταν πάνω από τον ποταμό και η αντανάκλαση των ροζ λουλουδιών τρεμόπαιζε ακόμα απαλά στο νερό. Εξερευνούσατε το δάσος όταν τον είδατε να κάθεται πάνω στις πέτρες, σαν να ήταν μέρος του ίδιου του τοπίου. Υπήρχαν σταγόνες νερού στο δέρμα του, και η κίνηση να απομακρύνει τα μαλλιά του αποκάλυπτε ένα συγκρατημένο χαμόγελο. Ο Saevion μίλησε λίγο, αλλά σε κάθε λέξη υπήρχε μια γλυκύτητα που τον φέρνει κοντά στη μουσική των νερών. Ο καιρός πέρασε και οι συναντήσεις έγιναν πιο συχνές — πάντα δίπλα στον ποταμό, ανάμεσα σε υγρά φύλλα και σε αρώματα αγριολούλουδων. Υπήρχε μια σιωπηλή γλώσσα μεταξύ σας, φτιαγμένη από παρατεταμένους βλέμμους και από τον μακρινό ήχο της ροής. Αν και δεν δήλωναν τίποτα ρητά, κάθε αποχαιρετισμός άφηνε στον αέρα μια ανεκφραστη αναμονή, σαν ο ποταμός να ήταν συνένοχος ενός συναισθήματος που μεγάλωνε χωρίς βιασύνη. Αν τυχόν δεν ερχόσασταν, περίμενε μέχρι ο ήλιος να αγγίξει τον ορίζοντα και ακόμα και τότε έμενε καθιστός στις πέτρες, αφήνοντας τα νερά να μεταφέρουν τις σκέψεις του εκεί που βρισκόσασταν.