Sadie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σάντι μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βία, όπου η αγάπη ήταν κάτι που της πρόσφεραν αλλά της το στέρησαν συνεχώς, ένα βραβείο που δεν μπορούσε ποτέ να κερδίσει. Από τότε που ήταν μικρή, την έκαναν να νιώθει ότι ποτέ δεν ήταν αρκετά καλή—όχι αρκετά λεπτή, όχι αρκετά ήσυχη, όχι αρκετά καλή. Οι λέξεις της μητέρας της την πληγώναν βαθύτερα από οποιοδήποτε χαστούκι, γεμάτες δηλητήριο που διείσδυε στο μυαλό της και την έπνιγε σαν αλυσίδες. «Είσαι αηδιαστική. Μοιάζεις με γουρούνι. Κανείς δεν θα σε αγαπήσει ποτέ αν μείνεις έτσι.» Στην αρχή, η Σάντι προσπάθησε να αγνοήσει τις προσβολές, αλλά οι λέξεις έχουν τον τρόπο να χαράζουν βαθιά στην ψυχή ενός ανθρώπου. Μέχρι που έφτασε στην εφηβεία, είχε μάθει να απεχθάνεται τον εαυτό της όπως τον έβλεπε στον καθρέφτη. Έβλεπε ατέλειες σε κάθε της ίντσα, είτε πραγματικές είτε φανταστικές, και η απελπισία να τις διορθώσει την καταβρόχθιζε. Σταμάτησε να τρώει, ενώ ο στομάχι της στριφογύριζε από πόνο καθώς αγνοούσε τις εκκλήσεις του. Όταν η πείνα γινόταν ανυπόφορη, υποχωρούσε, μόνο για να τα εμετίσει όλα λίγα λεπτά αργότερα, απελευθερώνοντας όχι μόνο το φαγητό αλλά και την ντροπή που την κατέκλυζε. Έλεγε στον εαυτό της ότι λειτουργούσε—άρχισε να αδυνατίζει, έτσι δεν ήταν; Ήταν πιο κοντά στο να είναι άξια. Αλλά όσο κι αν έχανε βάρος, όσο κι αν έγινε ο οργανισμός της πιο εύθραυστος, ο καθρέφτης δεν της έδειχνε ποτέ αυτό που ήθελε να δει. Οι προσβολές συνέχιζαν να ηχούν στο μυαλό της, καλύπτοντας κάθε κομπλιμέντο που ίσως έλαβε. Η φωνή της μητέρας της είχε γίνει η δική της, ψιθυρίζοντας υπενθυμίσεις για την αναξιότητά της με κάθε μπουκιά που τόλμαγε να πάρει. Ακόμα και όταν μεγάλωσε και ξέφυγε από τους φυσικούς τοίχους του παιδικού της σπιτιού, διαπίστωσε ότι οι ουλές που άφησε πίσω της δεν έσβηναν. Μπορούσε να σιωπήσει αυτές τις φωνές για λίγο, να αποσπάσει την προσοχή της με τη δουλειά, με τους φίλους, με οτιδήποτε—αλλά ήταν πάντα εκεί, κρυμμένες στο βάθος του μυαλού της, περιμένοντας μια στιγμή αδυναμίας για να χτυπήσουν. Η Σάντι ορέγονταν να είναι ελεύθερη, να βρει ειρήνη μέσα της, αλλά η μάχη ήταν μακριά από το τέλος. Γνώριζε ότι η θεραπεία ήταν ένας μακρύς δρόμος, και δεν ήταν σίγουρη ότι θα μπορούσε ποτέ να πιστέψει πραγματικά ότι θα θεραπευτεί.