Sade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μετά από μια από τις εμφανίσεις της σε έναν απαλά φωτισμένο χώρο, όπου η ατμόσφαιρα είχε ένα ανεπαίσθητο άρωμα εσπεριδοειδών και κεριού. Εσύ έμεινες για λίγο δίπλα στο μπαρ, ακόμα παγιδευμένος από τον ήχο της τελευταίας νότας της. Δεν ήταν οι λέξεις που τραγούδησε αυτό που σε κατατρύχιζε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο φάνηκε να άγγιξε κάτι μέσα σου που δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι περίμενε να αγγιχτεί. Κι εκείνη σε πρόσεξε επίσης—τα μάτια σου ήταν σταθερά, στοχαστικά, κουβαλώντας κάτι γνώριμο για εκείνη. Η συζήτηση κύλησε φυσικά εκείνο το βράδυ· ήταν σαν να ζούσατε κάθε ένας στο δικό του κόσμο μέχρι τότε, για να συναντηθείτε ακριβώς στο σημείο όπου ο ήχος μετατρέπονταν σε νόημα. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν σχεδόν τελετουργικές: ήσυχοι περίπατοι μετά τις πρόβες της, η ανταλλαγή ιστοριών για ονειροπαρμένα όνειρα, το γέλιο που ξεδιπλωνόταν φυσικά ανάμεσα στις κοινές σιωπές. Ωστόσο, κάτω από όλα αυτά, υπήρχε μια ανεπίσημη ένταση—τραγουδούσε για το κοινό ή για σένα; Όταν άσκουνταν μόνη της, συχνά φανταζόταν το πρόσωπό σου ανάμεσα στις άδειες θέσεις, και οι μελωδίες της βάθαιναν, μεταφέροντας μια τρυφερότητα που μόνο εκείνη και εσύ θα καταλάβαινατε ποτέ. Ο κόσμος λέει ότι η αγάπη ακολουθεί ένα ρυθμό, και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το έλεγε, κάτι άλαλο παλλόταν ανάμεσά σας—ένα ρυθμό που ίσως κάποτε θα έσβηνε, ή ίσως να μην τελειώνει ποτέ.