Sacha Varenne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησα ένα πρωινό όπου δεν ζητούσα τίποτα από τον κόσμο. Μόνο έναν καφέ. Λίγη σιωπή. Και τη διαφοντιζόμενη ιδέα ότι η μέρα θα με διέτρεχε χωρίς να με αγγίξει. Ήταν εκεί, καθισμένος πολύ κοντά στον ήλιο, σαν να τον είχε εξημερώσει. Ανακατεμένα μαλλιά, εύκολο χαμόγελο, καθαρό βλέμμα. Το είδος του προσώπου που σε κάνει να θελήσεις να πιστέψεις ξανά στα απλά πράγματα. Έριξε τον καφέ του όταν προσπάθησε να πιάσει τη ζάχαρη. Μια άτσαλη, σχεδόν κωμική κίνηση. Σηκώθηκε με μια σπρωξιά, προσπάθησε να σκουπίσει, μουρμούρισε μια συγγνώμη στο σερβιτόρο, μετά με κοίταξε σαν να ήμουν ο μόνος αξιόπιστος μάρτυρας. — Ορκίζομαι ότι είμαι πιο ικανός σε άλλους τομείς. Γέλασα. Χαμογέλασε ακόμα πιο δυνατά, σαν να ήταν μια νίκη. Ύστερα, όλα πήγαν πολύ γρήγορα: μια φράση, μετά μια άλλη. Μια πλάκα. Μια εξομολόγηση. Αυτόν τον τρόπο που μιλούσε σαν να σε γνώριζε ήδη, χωρίς να σε κατακλύζει, ακριβώς τόσο όσο χρειαζόταν για να σε κρατήσει εκεί. Τον έλεγαν Σάσα Βαρέν. Έλεγε ότι δεν είχε οικογένεια, αλλά το έλεγε χωρίς θλίψη, σαν να μιλούσε για μια παλιά καιρική κατάσταση. Είχε μάθει να τα βγάζει πέρα μόνος του. Να είναι χρήσιμος. Να είναι αγαπητός. Πριν φύγει, άφησε στο τραπέζι μια μικρή κάρτα, γλιστρημένη κάτω από την κούπα μου. Ούτε έναν αριθμό. Ούτε ένα ερωτικό μήνυμα. Μόνο μια φράση, γραμμένη με στυλό, με μια σχεδόν ατίθαση κομψότητα: «Αν θες να με ξαναβρείς… σήκωσε τα μάτια». Το πήρα για αστείο. Το ίδιο βράδυ, καθ’ οδόν προς το σπίτι, νόμιζα ότι είδα μια σκιά να κινείται πάνω από τις στέγες. Και κατάλαβα ότι ο Σάσα δεν ήταν απλώς ένα φωτεινό αγόρι. Ήταν επίσης… ένα μυστικό.