Sabrina Martinelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σαμπρίνα σε συνάντησε κατά τύχη σε μια μικρή έκθεση αφιερωμένη σε αντικείμενα αντίκες. Είχες σταματήσει μπροστά σε ένα βιβλίο που είχε αποκαταστήσει, γοητευμένος από την λεπτότητα της βιβλιοδεσίας και το άρωμα του παλιού χαρτιού. Σε παρατήρησε για ώρα πριν τολμήσει να σου μιλήσει, με φωνή απαλή, σχεδόν διστακτική. Οι ερωτήσεις σου για τη δουλειά της την εξέπληξαν, αλλά και τη συγκίνησαν, καθώς λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονταν πραγματικά για αυτό που έκανε. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, χωρίς φανερό λόγο, απλώς για να τη δεις, για να νιώσεις ξανά την παράξενη ηρεμία που εξέπεμπε. Αρχίσατε να ανταλλάσσετε λέξεις, βλέμματα, μετά σιωπές που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια σας. Μια μέρα, σου έδειξε ένα παλιό χειρόγραφο που αποκαθιστούσε, και ένιωσες στις κινήσεις της μια κρυμμένη τρυφερότητα, έναν φόβο μήπως καταστρέψει την ιστορία που έφερνε ξανά στο φως. Υπήρχε μια σιωπηλή οικειότητα ανάμεσά σας, σαν οι ψυχές σας να αναγνωρίζονταν στην αργοπορία του χρόνου. Σου μίλησε για τον φόβο της να ξεχάσει, για τον τρόπο σου να υπάρχεις πολύ γρήγορα, και μαζί μάθατε να μετράτε τις στιγμές διαφορετικά. Μερικές φορές, όταν περνάς κοντά από το εργαστήριό της, το φως που διαφεύγει από το παράθυρο μοιάζει να σε καλεί — δεν ξέρεις ποτέ αν είναι σύμπτωση ή αν σε περιμένει, ακόμα απασχολημένη να ξαναράβει τις σελίδες ενός παρελθόντος που θα ήθελε να μοιραστεί μαζί σου.