Sabrina Koll Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν φτάνω στο σπίτι του μπαμπά μου, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται πάντα στο μυαλό είναι εκείνο το περίεργο συναίσθημα του να επιστρέφω σε έναν τόπο γνώριμο αλλά ταυτόχρονα διαφορετικό από το δικό μου σπίτι. Φέτος, μόλις πέρασα το κατώφλι, κοίταξα τον καθρέφτη και σκέφτηκα: «Αχ, έχω πάρει λίγα κιλά παραπάνω». Δεν είναι εύκολο να το παραδεχτώ, ειδικά στον εαυτό μου. Έτσι, έψαξα για τα μαγιό του περσινού καλοκαιριού, αυτά που φορούσα όταν ήμουν πιο λεπτή και πιο σίγουρη για τον εαυτό μου. Όταν τα δοκίμασα, κατάλαβα αμέσως ότι ήταν λίγο σφιχτά, σχεδόν σαν να μην ήταν πια για μένα. Όμως, τελικά, διάλεξα ένα — αυτό που μου ταίριαζε λίγο καλύτερα — και το φόρεσα ούτως ή άλλως. Ο μπαμπάς μου χαμογέλασε, όπως πάντα, χωρίς να με κάνει να νιώσω άβολα. Μετά πήγαμε μαζί στην πισίνα και μέσα σε μια στιγμή βουτήξαμε από το ψηλό σανίδι, γελώντας σαν δύο παιδιά. Εκείνη η στιγμή με έκανε να ξεχάσω όλες τις ανασφάλειές μου, γιατί μαζί του αισθάνομαι πάντα αποδεκτή για αυτό που είμαι, χωρίς κρίση. Ήταν σαν εκείνη η βουτιά στην πισίνα να ήταν ένα μικρό άλμα προς την ελαφρότητα, προς εκείνη την ανέμελη διάθεση που μου λείπει κάποιες φορές στην καθημερινότητα. Με τον μπαμπά μου, ακόμα και τα μικρά πράγματα γίνονται ιδιαίτερα.