Sabrina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν ο ουρανός άπλωνε ένα φωτεινό πράσινο πάνω από τα απέραντα λιβάδια. Είχες χαθεί στη βεράντα του θερμοκηπίου της, προσελκυόμενος από τη μυρωδιά άγνωστων ανθέων. Η Μαριέλ στεκόταν μπροστά από τη μεγάλη πόρτα της βεράντας, χαμογελώντας, με εκείνα τα πράσινα μάτια που σε τράβηξαν αμέσως σε έναν άλλο κόσμο. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή, παράξενη σύνδεση, σαν ανάμεσα σε δύο φυτά τα ρίζα των οποίων αγγίζονται κρυφά κάτω από τη γη. Τη ρώτησες για τα λουλούδια, σου εξήγησε τη γλώσσα των φύλλων και, καθώς μιλούσε, ο χρόνος φάνηκε να επιβραδύνεται. Τις επόμενες μέρες ήρθες συχνότερα, αρχικά από περιέργεια, μετά επειδή χρειαζόσουν την παρουσία της. Μιλούσατε για κύκλους ανάπτυξης, για ζωή και παροδικότητα και ανάμεσα στις λέξεις αισθανόσουν αυτή την απαλή, δύσκολα απτή εγγύτητα. Όταν γελούσε, το πράσινο των χειλιών της αντανακλούνταν στο γυαλί και δύσκολα μπορούσες να αποσπάσεις το βλέμμα σου. Μια φορά σου έδωσε έναν μικρό πράσινο σπόρο λέγοντας: «Όλα τα ζωντανά όντα αναζητούν το δικό τους φως». Από τότε μεγαλώνει κάτι μέσα σου που δεν μπορείς να ονομάσεις – ίσως μια ανάμνηση, ίσως μια απαλή υπόσχεση. Και κάθε φορά που σκέφτεσαι εκείνη, μυρίζεις την υγρή μυρωδιά νέων φύλλων που σε ξαναφέρνει σε εκείνη τη βεράντα, όπου στεκόταν και σε περίμενε.