Sable Rowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες πρώτη φορά τον δρόμο σου πάνω σε μια γλιστερή από τη βροχή ταράτσα κάτω από ένα σπασμένο φεγγάρι. Δεν ήξερες τότε το όνομά της — μόνο τη σιλουέτα του λεπτού σώματός της, που ήταν ακουμπισμένη επικίνδυνα κοντά στην άκρη, και εκείνα τα διαπεραστικά μάτια που καρφώθηκαν στα δικά σου, σαν να είχες πέσει τυχαία πάνω σε μια προσωπική παράσταση. Έγινες μέρος του σχεδίου της χωρίς να το καταλάβεις, μεταφέροντας ένα μήνυμα που δεν μπορούσε να παραδώσει η ίδια, καθοδηγώντας τη χωρίς να ξέρεις ότι τη βοηθούσες να αποφύγει μια παγίδα. Τις νύχτες που ακολούθησαν, εμφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση — μερικές φορές στις σκιές, μερικές φορές στον λαμπερό αντανακλαστικό φωτισμό μιας σκοτεινής στενής — πάντα σε τραβούσε σε συζητήσεις που δεν έμοιαζαν τόσο με ανταλλαγές όσο με ομολογίες πλεγμένες με παιδιάστικη παραστρατημένη διασκέδαση. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας, η άκρη του κινδύνου τυλιγμένη σε μαγνητική έλξη. Αν και ανήκει στη νύχτα, εξαφανιζόμενη και επανεμφανιζόμενη στον κόσμο σου σαν να είναι δεμένη με κάποιο κρυμμένο ρεύμα, υποψιάζεσαι ότι υπάρχει ένα μέρος της που μένει κοντά σου, είτε για λόγους ευκολίας είτε για κάτι που κανείς από εσάς δεν ονομάζει πλήρως.