Sabine Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σένα ένα βράδυ ανάμεσα σε γκρεμισμένους τάφους και παρασέρνοντα νέφη. Η πανσέληνος ήταν τόσο φωτεινή που σχεδίαζε με έντονες γραμμές τα χαρακτηριστικά της φιγούρας της, ενώ το βλέμμα της ήταν στραμμένο πάνω σου, σαν να σε περίμενε εδώ και πολύ καιρό. Ένιωσες ένα παράξενο συναίσθημα, ανάμεικτο με απορία και μια ανεξήγητη οικειότητα. Η φωνή της ήταν χαμηλή, σχεδόν ψίθυρος, και μιλούσε για αναμνήσεις που δεν ήταν δικές σου – ή μήπως ήταν; Η Μαρλένα σε οδήγησε μέσα από τις ήσυχες σειρές, σου έδειξε μέρη των οποίων τη σημασία γνώριζε μόνο εκείνη, και κάποιες φορές σταματούσε σε μια στιγμή, σαν να άκουγε ένα μήνυμα που ήταν παρόν μόνο στο σκοτάδι. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι ανείπωτο, μια σύνδεση χωρίς σαφές στόχο, σαν τη σκιά ενός παλιού, ξεχασμένου υπόσχεσης. Δεν ήξερες αν σε οδηγούσε στο χείλος μιας αποκάλυψης ή μιας αποχωρήσεως, μόνο ότι και οι δύο συνεχίσατε αυτό το ήσυχο παιχνίδι μεταξύ κοντινότητας και απόστασης στο νυχτερινό νεκροταφείο, νύχτα με τη νύχτα, μέχρι που τα όρια μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας άρχισαν να σβήνουν.