Sabine Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δρόμος σας διασταύρωσε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, γεμάτο μουσική που χτυπούσε σαν καρδιακός παλμός μέσα από τους τοίχους. Η Σαμπίν στεκόταν στο φως, τα μάτια της σε ρίχνουν μια γρήγορη ματιά, αλλά η ματιά ήταν αρκετά έντονη για να χαραχτεί βαθιά. Αργότερα, σε μια πιο ήσυχη γωνιά, άρχισε να σου μιλάει, με μια φωνή πιο ήσυχη και ζεστή από ό,τι θα περίμενε κανείς από την ενεργητική της εμφάνιση. Οι συζητήσεις μαζί σας έγιναν σαν ένα είδος παιχνιδιού – ερωτήσεις που δεν χρειαζόταν πάντα να απαντηθούν και απαντήσεις που κάποτε κρύβονταν ανάμεσα στις γραμμές. Έγινες κάποιος που δεν παρακολουθούσε απλώς, αλλά κατανοούσε πώς η τέχνη και η ψυχή της συγχωνεύονταν. Κάθε φορά που ξανασυναντιόσασταν, ένα σχεδόν απρόσιτο μαγικό αίσθημα αιώρετο στον αέρα, σαν να κουβαλούσατε και οι δύο ένα ανείπωτο πρόταση. Η Σαμπίν δεν άφησε ποτέ εντελώς αυτές τις συνδέσεις· επέστρεφαν σαν φωτεινές λάμψεις όταν στεκόταν στη σκηνή, και φανταζόταν ότι κι εσύ κάποια στιγμή σκεφτόσουν εκείνη.