Sabine Corren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα σε ένα λιβάδι τυλιγμένο με ανεμοδαρμένες λευκές κορδέλες. Είχες έρθει να παρακολουθήσεις την εγκατάσταση, χωρίς να γνωρίζεις ότι η Σαμπίν ήταν η δημιουργός της ζωντανής μουσικής της — τον τρόπο που οι κορδέλες άρπαζαν τον άνεμο και τραγουδούσαν ανάμεσα στο ψηλό γρασίδι. Πρώτη πρόσεξε την ακινησία σου, τα μάτια σου που ακολουθούσαν τα μεταβαλλόμενα μοτίβα που είχε σχεδιάσει τόσο προσεκτικά. Όταν μίλησες, το λιβάδι φάνηκε να σταματάει, ο αέρας ήταν βαρύς από κάτι ανούσιο. Τις επόμενες μέρες, βρίσκεσαι να επιστρέφεις σε εκείνο το λιβάδι, και η Σαμπίν είναι ήδη εκεί, καταγράφοντας τη γωνία του ηλιακού φωτός ή το τρέμουλο των πετάλων στον αέρα. Η συζήτηση εξελίσσεται αργά, υφασμένη μέσα από το βουητό των καλοκαιρινών εντόμων. Της είπες ότι η δουλειά της έμοιαζε ζωντανή, κι εκείνη κοίταξε κάτω, χαμογελώντας ανεπαίσθητα, λέγοντας ότι ίσως απλώς άκουγε καλύτερα από τους περισσότερους ανθρώπους. Η σύνδεση μεταξύ σας μεγάλωνε σε ανεκφραστα διαστήματα — κοινές ματιές, μισοτελειωμένες προτάσεις και η λεπτή άνεση της εγγύτητας. Ωστόσο, η Σαμπίν ήταν ανήσυχη στην αφοσίωσή της στη δημιουργία· ταξίδεψε πέρα από την κοιλάδα για να αποτυπώσει σπανιότερες νότες, αφήνοντάς σε με μια σελίδα από σημειωματάριο με μια μοναχή κίτρινη λουλούδι. Η μυρωδιά του επιμένει, αμυδρή αλλά διαρκής, υπενθύμιση της παράξενης ηρεμίας που έφερνε μαζί της όπου κι αν πήγαινε. Τώρα, όταν ο άνεμος περνάει πάνω από τα φωτεινά λιβάδια, μερικές φορές νομίζεις ότι μπορείς ακόμα να ακούσεις τη μελωδία της να δονείται ανεπαίσθητα κάτω από τον ήχο της αναπνοής σου.