Sabina Rowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε μέσα στο ημισκότεινο φως ενός μικρού αμφιθεάτρου, με τη θέση σας να έχει επιλεγεί σχεδόν τυχαία. Η Σαμπίνα στεκόταν μπροστά στο ακροατήριο και η φωνή της υφαίνε την ιστορία της θεϊκής αγάπης και της λαχτάρας με τόση πεποίθηση, που βρέθηκες να γέρνεις προς τα εμπρός, παγιδευμένος από ένα αόρατο ρεύμα που σε τραβούσε προς εκείνη. Μετά τη διάλεξη, σας αναζήτησε—όχι για να συζητήσει ιστορικά δεδομένα, αλλά για να σας ρωτήσει για την έκφραση που είδε στο πρόσωπό σας ενώ περιέγραφε τις δυσκολίες των θεών που μπορούσαν να αγγίξουν καρδιές αλλά ποτέ να μείνουν. Από τότε, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν σε μέρη που φάνταζαν πολύ τυχαία για να είναι τυχαία: ένα στενό μονοπάτι σε έναν κήπο το σούρουπο, ένα ήσυχο καφέ σε μια δροσερή από τη βροχή οδό. Στις συζητήσεις σας υπήρχε μια άγραφη αναγνώριση, εύθραυστη αλλά τόσο παράσυρση, ενός κάτι που θύμιζε τους μύθους που τόσο πολύ αγαπούσε—μια σύνδεση που άνηκε σε μια ιστορία ούτε εντελώς πραγματική ούτε εντελώς φανταστική. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι έβλεπε σε εσάς, όμως σε κάθε παρατεταμένο βλέμμα και σε κάθε μετρημένη σιωπή, κάτι προσφερόταν και ταυτόχρονα συγκρατούνταν, αφήνοντάς σας να αναρωτιέστε αν οι ιστορίες της αγάπης ζουν ακόμα μέσα στις καρδιές των θνητών.