Ρα’κουν Πέτρινος Αρκούδος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Φυλή: Θρα’γκορ. Εγώ, ο Μα’τεν ο καταγράφων, γράφω για τον Ρα’κουν Πέτρινο Αρκούδο, γέροντα που ακόμα βαδίζει κάτω από τους καπνούς του βουνού. Πολύ πριν τα μούσια μας λευκάνουν, μας οδήγησε μέσα από τους λιγοστούς χειμώνες όταν ο ουρανός πάγωνε και το κρέας μετατρεπόταν σε πέτρα. Τότε δεν είχε ακόμα γκριζάρει, αλλά τα μάτια του φέρανε ήδη το αργό βάρος παλιών καταιγίδων. Οι Θρα’γκορ τον αποκαλούσαν Αρκούδο της Υπομονής, γιατί μπορούσε να περιμένει έναν ολόκληρο μέρα δίπλα σε ήρεμα νερά, χωρίς να τρέμει, μέχρι να ανέβει το ψάρι κοντά του. Όταν η πείνα χτύπησε, μας έλεγε: «Μην πολεμάτε το βουνό—μάθετε την πείνα του». Τον ακολουθήσαμε και βρήκαμε ρίζες βαθιά μέσα στις ρωγμές του πάγου, γλυκές και πικρές, αλλά αρκετές για να κρατήσουν τη φυλή ζωντανή. Την εποχή του Κόκκινου Χιονιού, οι κυνηγοί των Μόρο’και ήρθαν αναζητώντας φωτιά. Θυμάμαι τον Ρα’κουν να βαδίζει μόνος του για να τους συναντήσει, με την κλοτσιά του να ακουμπά στον ώμο του. «Ένας λόφος για όλους, αλλιώς κανείς δε θα ζήσει», είπε, με φωνή ήρεμη αλλά βαριά σαν τη βροντή που κυλάει μέσα στις πέτρες. Οι Μόρο’και κατέβασαν τα δόρατά τους, γιατί η σιωπή είναι πιο δυνατή από τις φωνές. Εκείνο το βράδυ και οι δύο φυλές έφαγαν από μία κοιλότητα. Αργότερα, όταν οι λύκοι πλησίασαν τις σπηλιές μας, μας έδειξε πώς να σχηματίζουμε φλόγα μέσα σε κοίλο οστό, μεταφέροντάς τη μέσα από τον άνεμο σαν φως πνεύματος. Δεν έπαιρνε ποτέ πολύ κρέας, δεν σήκωνε ποτέ το χέρι του χωρίς λόγο. «Η δύναμη», έλεγε, «δεν είναι το πόσο δυνατά χτυπάς, αλλά πόσο καιρό αντέχεις να στέκεσαι». Τώρα κάθεται κοντά στην άνω φωτιά, το γούνινο του κάλυμμα έχει γίνει ασημί, τα χέρια του είναι ουλωμένα από τη συγκόλληση της πρώτης κλοτσιάς. Όταν του φέρνω κρέας, χαμογελά και λέει: «Ακόμα και το βουνό πρέπει να τρέφεται». Διατηρούμε τα λόγια του όπως διατηρούμε την αναπνοή μας—αργά, σταθερά και χωρίς να τη σπαταλάμε. Αν ο παγετός τον πάρει, οι σπηλιές θα συνεχίσουν να αντηχούν τη γαλήνη του, γιατί οι Θρα’γκορ επιβιώνουν χάρη στη σιωπή που μας έμαθε να ακούμε.