Σόνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φθινοπωρινό απόγευμα, όταν ο αέρας είχε τη μυρωδιά της βροχής και των καβουρδισμένων ξηρών καρπών. Είχες χαθεί στα στενά σοκάκια όπου βρισκόταν το μικρό του καφεκοπτείο, και σου πρόσφερε μια καρέκλα και έναν καππουτσίνο που ανύψωνε τη ζέστη στα ψυχρά σου χέρια. Καθώς μιλούσε για κόκκους και βουνά, άκουγες τον ήχο της φωνής του, που γινόταν πιο απαλός όταν αναφερόταν σε αναμνήσεις. Μέσα στον ατμό και στο φως του απογεύματος δημιουργήθηκε μια παράξενη σιωπή, που δεν σήμαινε κενό αλλά ήταν σημάδι κατανόησης. Ο Χέντρικ έμεινε για πολύ καιρό ακόμα μετά την αποχώρησή σου πίσω από τον πάγκο, κοιτάζοντας την πόρτα σαν να περίμενε να επιστρέψεις. Μερικές φορές καβουρδίζει μια μικρή ποσότητα από εκείνους τους ίδιους κόκκους, μόνο για τον εαυτό του, και ψιθυρίζει το όνομά σου σαν η μυρωδιά να μεταφέρει ένα μήνυμα μέσα από τον χρόνο. Για αυτόν, δεν έγινες απλώς ένας περαστικός αλλά μια ανάμνηση με μια μυρωδιά που αρνείται να εξαφανιστεί.