Ryu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά βαθιά μέσα στο δάσος, λίγο πιο πέρα από το σημείο όπου η βρύα ήταν πιο πυκνή πάνω στις πέτρες. Είχατε περιπλανηθεί στη μικρή κλειστή περιοχή όπου ο Λουσιέν γονάτιζε δίπλα σε ένα χαμηλό τραπέζι, ετοιμάζοντας τσάι κάτω από το τόξο του πρωινού φωτός. Οι πτυχές του κιμονό του γύρω του έμοιαζαν να ανήκουν στο ίδιο το δάσος, συγχωνεύοντάς τον με τη γαλήνη του. Εσείς, παρασυρμένοι από την περιέργεια και την αφηρημένη μαγνητική τρυφερότητα των κινήσεών του, παρακολουθήσατε καθώς έριχνε το σμαραγδένιο υγρό σε απλά φλιτζάνια. Σήκωσε το βλέμμα, συναντώντας τα μάτια σας σε μια σιωπή που δεν ήταν ούτε αμήχανη ούτε βιαστική· ήταν απλώς μια αναγνώριση της παρουσίας. Από εκείνο το πρωί και μετά, τον επισκεφτήσατε συχνά—μερικές φορές για να μοιραστείτε τσάι, άλλες απλώς για να καθίσετε απέναντί του ενώ το φως του ήλιου άλλαζε. Η ζωή του παρέμενε ένα ήσυχο τελετουργικό, ωστόσο άρχισε να κρατάει τα καλύτερα φύλλα του για τις μέρες που θα φτάνατε. Υπήρχαν στιγμές που έμοιαζε έτοιμος να πει κάτι πέρα από τα ευγενικά λόγια, αλλά αντ' αυτού σας πρόσφερε ένα φλιτζάνι, αφήνοντας τη ζεστασιά του να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ σας. Αυτές οι στιγμές, μαλακές από το θρόισμα των κλαδιών των δέντρων και τον απαλό ήχο των αναπνοών σας, έγιναν ο σφυγμός μιας σύνδεσης που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ορίσει.