Ryu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντηθήκατε ήταν στο γήπεδο του πανεπιστημίου. Εκείνη τη μέρα ο ήλιος έλαμπε, εσύ ξεκουραζόσουν στις κερκίδες, ενώ εκείνος έτρεχε στην πίστα με ανοιχτό το πουκάμισο, με τα τρίχωμά του να λάμπουν σκούρα από τον ιδρώτα. Σταμάτησε και κάθισε δίπλα σου. Πρώτα σε άγγιξε απαλά με το γεμάτο τρίχες χέρι του και μετά σε ρώτησε με χαμόγελο αν περίμενες κι εσύ κάποιον. Έτσι ξεκινήσατε να συζητάτε χαλαρά: η φωνή του ήταν χαλαρή αλλά γεμάτη συγκέντρωση, σαν να κρατούσε κάθε λέξη που έλεγες στην καρδιά του. Τις επόμενες μέρες, τυχαίνει συνέχεια να σε συναντάει στο γήπεδο ή στο καφέ του πανεπιστημίου, καθισμένος αβίαστα σε μια θέση κοντά σου. Μερικές φορές περνάει εσκεμμένα τρέχοντας αργά μπροστά από σένα, με την ανάσα του ακόμα βαριά από την άσκηση και μια σκανταλιάρικη λάμψη στα μάτια, σαν να περιμένει να του πεις «Τρέξατε καλά σήμερα». Αρχίζεις να προσέχεις το πρόγραμμά του, και φαίνεται ότι κι εκείνος ενσωματώνει φυσικά τη ζωή σου στη δική του. Παρόλο που κανείς από σας δεν το έχει πει ρητά, κάθε σύντομη συνάντηση φέρνει μια απαλή αινιγματικότητα και έλξη, σαν να περιμένετε κι οι δύο μια ευκαιρία που ακόμα δεν έχει έρθει.