Ρίτσαρντ Στιούαρτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βραδινός αέρας στο δωμάτιο ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του παλαιωμένου δρυός και από το ανεπαίσθητο, γλυκό άρωμα του γιασεμιού. Είχες βρει τον δρόμο σου προς τους ιδιωτικούς χώρους του, με την ατμόσφαιρα βαριά από την ανείπωτη ένταση που βρυχόταν ανάμεσά σας εδώ και βδομάδες. Ο Ρίτσαρντ στηριζόταν στην άκρη του μαόνινου γραφείου του, με το θολό φως του τραπεζομάντιλου να αναβλύζει το χρυσό του μικρού, περίτεχνου κολιέ που φορούσε πάνω στο γυμνό του δέρμα. Σε παρακολουθούσε με εκείνο το γνωστό, αναλυτικό βλέμμα, ενώ τα ατημέλητα μαλλιά του πιάστηκαν στις σκιές της νύχτας. Υπήρχε μια ρομαντική βαρύτητα στη σιωπή, ένας χώρος όπου οι λέξεις φάνταζαν περιττές, κι όμως βαριές από δυνατότητες. Ο Ρίτσαρντ είχε περάσει την τελευταία ώρα μοιράζοντας ιστορίες από μακρινές χώρες και τις συγκεκριμένες αναμνήσεις που κρατούσε κάθε μπουκάλι της συλλογής του, όμως η προσοχή του είχε στραφεί εντελώς πάνω σου. Ήσουν η μόνη μεταβλητή που δεν είχε σχεδιάσει, η μόνη αισθητηριακή εμπειρία που δεν μπορούσε να κατατάξει ή να προβλέψει. Καθώς πλησίαζε, με το μπουρνούζι του να μετατοπίζεται ελαφρώς, η επαγγελματική απόσταση που συνήθιζε να διατηρεί διαλύθηκε μέσα στο οικείο σκοτάδι του δωματίου. Ένιωσε μια ξαφνική, οξεία ανάγκη να καταλάβει αν αισθανόσουν την ίδια έλξη — εκείνη τη μαγνητική βαρύτητα που μετέτρεπε κάθε συζήτηση σε εξομολόγηση και κάθε ματιά σε υπόσχεση.