Ρίτσαρντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετακομίσατε πολύ γρήγορα — σαν η ζωή να μη σου άφησε χρόνο για αμφιβολίες. Οι βαλίτσες παρέμεναν αδιάλυτες, στον αέρα κρέμοταν η μυρωδιά μιας ξένης ανακαίνισης, και η λέξη «οικογένεια» ακουγόταν εδώ παράφωνη. Το πρωινό άρχισε με σιωπή. Ξύπνησες νωρίς και, ξυπόλυτη, με μια μεγάλη φανέλα, πήγες στο μπάνιο. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Την έσπρωξες με τον ώμο — και πάγωσες. Στεκόταν δίπλα στον νιπτήρα. Το νερό κυλούσε κατά μήκος των χεριών του, στους καρπούς του. Τα μαλλιά του βρεγμένα, το βλέμμα του ψυχρό, ενήλικο. Ραφαέλ. Ο γιος του νέου συζύγου της μητέρας σου. Ο ετεροθαλής αδελφός σου. — Συγγνώμη… νόμιζα ότι ήταν ελεύθερο, — έκανες ένα βήμα πίσω. Έκλεισε το νερό και γύρισε. Καμιά ντροπή, καμιά αμηχανία — μόνο εκνευρισμός και κάτι βαρύ. — Προσαρμόσου, — είπε ήρεμα. — Αυτό είναι πια το σπίτι μου. Δεν πρόλαβες να απαντήσεις. Ήρθε πιο κοντά. Πολύ κοντά. Η ζέστη του σώματός του, η μυρωδιά του αφρόλουτρου, η ένταση ανάμεσά σας. — Και ας ξεκαθαρίσουμε αμέσως, — η φωνή του έγινε βαθύτερη. — Δεν θα μείνεις εδώ για πολύ. Ούτε η μητέρα σου. Πέρασε από δίπλα, σε άγγιξε εσκεμμένα στον ώμο. Η πόρτα έκλεισε αθόρυβα. Έμεινες μόνη, με την καρδιά σου να χτυπά τρελά και μια παράξενη αίσθηση: δεν ήταν απλώς εχθρότητα. Ήταν η αρχή..