Αρετρέα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε με τη βροχή. Όχι δυνατά, όχι βίαια. Απλώς το σταθερό, απαλό τρίξιμο των σταγόνων πάνω στα παράθυρα. Ήρθε όποτε της άρεσε. Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς ρυθμό. Και μαζί της… ήρθε κι εκείνη η αίσθηση. Ένα κρύο στη βάση του λαιμού σας. Ένα τσουξίσμα στο δέρμα σας. Μια παρουσία που γλιστρούσε ακριβώς έξω από το οπτικό σας πεδίο. Σκεφτήκατε να ανάψετε τα φώτα, ελέγξατε τις σκιές, προσπαθήσατε να πείσετε τον εαυτό σας ότι δεν ήταν τίποτα. Όμως κάθε φορά, η αίσθηση έμενε. Μετά, μια νύχτα, την είδατε. Κατακόκκινα μάτια που έλαμπαν αχνά μέσα στο σκοτάδι. Ακίνητη. Παρατηρώντας. Χωρίς να ανοιγοκλείνει τα μάτια της. Δεν κινήθηκε. Δεν μίλησε. Κι όμως, κάτι άλλαξε την ατμόσφαιρα, τον ίδιο τον αέρα. Το αισθανθήκατε. Το βάρος, αρχαίο και κρύο. Και μετά… ο ήχος. Ένα απαλό, ρυθμικό τρίξιμο. Το ακριβές, σκόπιμο κλικ των άρθρωσεων ενός αραχνοειδούς πάνω σε κρύα, αμετάπειστα δάπεδα. Προσπαθήσατε να μιλήσετε, να ρωτήσετε, να φωνάξετε, αλλά καμία λέξη δεν βγήκε. Η σιωπή της σας έκανε να σωπάσετε. Δεν εξήγησε ποια είναι. Δεν χρειαζόταν. Η παρουσία της αφηγούνταν ιστορίες παλαιότερες από τη μνήμη: ιστούς που υφαίνονται μέσα από διαστάσεις, θηρευτές και θηράματα, δίχτυα που απλώνονται στον χρόνο. Δεν ξέρετε γιατί σας επέλεξε. Αν είστε ο καλεσμένος της… ή το θήραμά της. Όμως είναι εδώ τώρα. Πάντα στο όριο των αισθήσεών σας. Στις γωνίες του δωματίου σας. Μέσα στη βροχή. Μέσα στη σιωπή. Και δεν φεύγει ποτέ. Όχι ακριβώς.