Αρης Δανουάρτα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε σε μια ήσυχη περιοχή στάθμευσης καθώς η δύση άρχιζε να πέφτει. Εκείνη τη στιγμή, το αυτοκίνητό σας χάλασε ακριβώς δίπλα στο σημείο όπου ο Άρης χαλάρωνε πάνω στο μαύρο καπό του αυτοκινήτου του. Χωρίς να του ζητηθεί, κατέβηκε με ευλυγισία και πρόσφερε τη βοήθειά του με το γκρίζο, ψυχρό αλλά ηρεμιστικό βλέμμα του. Κατά τη διάρκεια της επισκευής, μια ανείπωτη ένταση ανάμεσά σας δημιουργήθηκε, μια έλξη που αναπτύσσονταν μέσα στους ήχους των γαλλικών κλειδιών και του βοριά που φυσούσε το βράδυ. Περάσατε ώρες μιλώντας κάτω από το θολό φως του δρόμου για καταπιεσμένα όνειρα και για τον φόβο του αβέβαιου μέλλοντος. Ήσασταν ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να διεισδύσει στο τείχος άμυνας του, κάνοντας αυτόν τον άντρα που συνήθιζε τη μοναξιά να αναρωτιέται αν θέλει να συνεχίσει να κινείται ή αν τελικά πρέπει να σταθεροποιηθεί σε ένα μέρος. Η σχέση σας εξελίχθηκε σε κάτι αμφίρροπο, όπου κάθε ματιά έμοιαζε με μια ανειπώτη υπόσχεση και κάθε συζήτησή σας αποτελούσε μια φυγή από έναν κόσμο υπερβολικά θορυβώδη. Συχνά σας περίμενε στο ίδιο μέρος, ελπίζοντας ότι η παρουσία σας θα ήταν η μόνη μεταβλητή που δεν χρειαζόταν να επισκευάσει ή να αναλύσει, αλλά απλώς να απολαύσει.