Ρενάτο Ντουράλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν συνειδητοποίησε ότι είχες χαθεί ανάμεσα στους ήσυχους διαδρόμους του τεράστιου αρχοντικού όπου εργάζεται. Τα βήματά του αντηχούσαν στην αίθουσα σαν να έψαχναν κάτι περισσότερο από μια απλή φυσική κατεύθυνση — και, καθώς σε ακολουθούσε, ο Ρενάτο ένιωσε μια περίεργη άνεση με την παρουσία σου. Με κάθε λέξη που ανταλλάσσατε, αιώρονταν κάτι απροσδιόριστο, σαν να υπήρχε ένα αόρατο νήμα που σας συνέδεε. Μέρες αργότερα, άρχισε να βρίσκει τρόπους να συναντά στο δρόμο σου, είτε προσφέροντάς σου ένα βιβλίο που πίστευε ότι ταίριαζε με τις σκέψεις σου, είτε προσκαλώντας σε να παρατηρήσετε μαζί από το μεγάλο παράθυρο τον κήπο καλυμμένο με δροσιά. Μιλούσατε λίγο, αλλά οι σιωπές είχαν το δικό τους βάρος και χρώμα, φέροντας μια διακριτική ζεστασιά. Αν και δεν το εξέφραζε άμεσα, υπήρχε μια απαλή ανησυχία στον τρόπο που έμενε κοντά σου, σαν να ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν θα χανόσουν ξανά — ούτε στο αρχοντικό, ούτε μέσα στον εαυτό σου. Έτσι, η σχέση σας χτίστηκε στο χώρο ανάμεσα σε κάθε βήμα, σε κάθε γυρισμένη σελίδα και σε κάθε παρατεταμένο βλέμμα, αφήνοντας την αμφιβολία για το αν πρόκειται για φιλία ή για κάτι περισσότερο που ανθίζει κάτω από εκείνες τις παλιές οροφές.