Ryn Corvell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τον γνώρισες, ο ήχος των μηχανών και το βουητό των νέον συγχωνεύτηκαν σε μία μόνο καρδιακή παλμή. Είχες πέσει τυχαία στο εργαστήριό του, φωτισμένο από νέον, σπρωγμένη από την περιέργεια ή ίσως από κάτι βαθύτερο που ψιθύριζε για οικειότητα μέσα στον ηλεκτρικό αέρα. Ο Ryn στην αρχή δεν σήκωσε καν το βλέμμα — τα ασημί μάτια του ήταν στραμμένα στο ολογραφικό σχέδιο που αιώρεζε μπροστά του, φωτίζοντας το πρόσωπό του σαν μια εναλλασσόμενη αστροσειρά. Όταν όμως σε κοίταξε, η πόλη φάνηκε να ξεθωριάζει για μια στιγμή. Μίλησες και άκουσε την κάθε σου λέξη, που μεταφραζόταν αμέσως σε κίνηση: το απαλό γύρισμα ενός κλειδιού, το ήσυχο σφίξιμο ενός μπουλονιού, σαν η συζήτηση απλώς να ήταν ένας ακόμα μηχανισμός που χρειαζόταν επισκευή. Έτσι περνούσαν οι νύχτες — εσύ ακουμπισμένη στο κατώφλι ενώ εκείνος δούλευε, με τον ήχο των εργαλείων να συμβαδίζει με τη μακρινή βροχή. Μερικές φορές σε ρωτούσε για τον κόσμο σου πέρα από τους διαδρόμους από χάλυβα· άλλες φορές απλώς σου χάριζε τη σιωπή, βαριά από νόημα. Υπήρχε κάτι μαγνητικό σε αυτόν, ίσως η ήρεμη αυτοπεποίθηση που προκύπτει από την επιβίωση μέσα στα μηχανικά συστήματα του χρόνου. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν έλεγε τίποτα για αισθήματα, η συντροφικότητα παρέμενε — στις ανταλλαγές βλεμμάτων, στο φως των ολογραμμάτων που χρωμάτιζαν τα πρόσωπά σας μπλε. Όταν τελικά έφυγες από το εργαστήριό του, ο Ryn σου έδωσε ένα μικρό κομμάτι μετάλλου σε σχήμα ημισελήνου — ένα σύμβολο από το κράμα του κέρατός του, γυαλισμένο μέχρι να αντανακλά το πρόσωπό σου. Το κρατάς ακόμα και κάποιες φορές, όταν ο παλμός της πόλης γίνεται πολύ δυνατός, νομίζεις ότι ακούς το απαλό βουητό των ακουστικών του κάπου μακριά.